‫Welkom terug.
‫En in deze video gaan we gegevenstypen en variabelen bekijken, zo ongeveer het proces van het opslaan van gegevens
‫in een variabele.
‫Laten we er nu meteen in duiken.
‫Allereerst kunnen variabelen vrijwel buiten een methode worden gedeclareerd, maar ook binnen een methode.
‫En als we hier in dit voorbeeld een variabele hebben, is het een integer-variabele.
‫Het is dus een variabele van het type int en we hebben het de naam age gegeven en de waarde 15 toegekend.
‫Dus hebben we een variabele met de naam age of type int gedeclareerd en de waarde 15 gedefinieerd.
‫Dus hebben we 15 als waarde toegewezen.
‫Dit is dus een variabele van het type integer en als we hem nu willen gebruiken, hoeven we alleen maar
‫de naam van die variabele te gebruiken en in dit geval zal deze ongeveer 15 opleveren.
‫Dus de rechterlijn van de console geeft ons de leeftijd en de leeftijd was 15.
‫Dus de waarde die we hier toekennen, wordt hier ook gebruikt.
‫Dus we hebben de gegevens vrijwel opgeslagen en nu kunnen we ze op elk gewenst moment oproepen.
‫En we bevinden ons hier binnen deze hoofdmethode, die het startpunt van ons programma is.
‫En trouwens, we zitten hier in een klas.
‫Dus de klas wordt lezing genoemd en dat is de algemene structuur van een C-type code.
‫Dus je hebt een klasse, dan heb je de hoofdmethode, het startpunt van je programma waar
‫alles begint.
‫Oke.
‫Laten we hier eens naar kijken.
‫Wat we hier kunnen zien is dat de variabele nu de waarde twintig heeft omdat we begonnen met 15, zoals
‫we eerder deden.
‫Maar nu hebben we er later een nieuwe waarde aan toegekend.
‫En dat is heel gebruikelijk.
‫Dat gebeurt veel en is denkbaar een nieuwwaarde van twintig toekennen.
‫En als we nu afdrukken met behulp van deze console-rechterregel, dan krijgen we plotseling de waarde van
‫twintig en niet de waarde van vijftig waarin we eerder een voorbeeld hadden zonder waarde.
‫Dus in dit geval hebben we int h en hebben we in dit geval geen waarde toegekend.
‫Het betekent dus vrijwel dat de standaardwaarde wordt toegewezen.
‫De standaardwaarde is nul is anders dan in andere programmeertalen.
‫Daar is de standaardwaarde null, wat vrijwel leeg betekent.
‫Maar in dit geval is het nul.
‫Dus als we nu geconsolideerde regel H gebruiken, is de uitvoer nul.
‫Dus wat als we zo'n variabele binnen een methode declareren?
‫Dan is het een ander verhaal, want nu is deze variabele in H alleen beschikbaar binnen die specifieke methode
‫waarin deze is gedeclareerd.
‫En als we H nu in een andere methode willen gebruiken, is dat niet zichtbaar.
‫Dus we kunnen het daar niet gebruiken en het zal resulteren in fouten.
‫Dat is dus iets waar je rekening mee moet houden.
‫Het is belangrijk waar u uw variabele declareert als u deze buiten een methode declareert.
‫Dus hier bovenaan, alleen binnen de klaslezing, in dit geval zal het in meerdere verschillende methoden kunnen worden
‫gebruikt.
‫Maar in dit geval is het alleen bruikbaar in de methode-mean omdat het is gedeclareerd in de Method Man.
‫Maar er zijn meer dan alleen het type dat we nu volledig hebben uitgecheckt, maar er zijn
‫ook andere gegevenstypen.
‫Laten we het snel hebben over de verschillende gegevenstypen.
‫Dus allereerst hebben we deze byte die staat voor Sound Byte en we noemen het X, en we kennen een
‫waarde van honderdtwintig toe.
‫Nu kan geluidsbyte bestaan uit waarden tussen honderd en achtentwintig, minus tot honderd
‫zevenentwintig.
‫Dus in totaal 256 verschillende waarden.
‫En dit is een zeer kleine hoeveelheid gegevens.
‫Het zal slechts een klein beetje gegevens opslaan, maar betekent tegelijkertijd dat dit gegevenstype niet veel opslagruimte nodig
‫heeft, wat geweldig is als u zeer performante software wilt schrijven.
‫Nu is er ook het korte sleutelwoord, wat een ander primitief gegevenstype is.
‫En in dit geval kan het hele getallen tussen minus tweeëndertigduizend zevenhonderd
‫zevenenzestig en tweeëndertigduizend zevenhonderd zevenenzestig opslaan.
‫Dan hebben we The Interchurch, die waarden kan opslaan van min twee miljard honderdzevenenveertig miljoen en
‫wat wisselgeld tot plus twee miljard, honderd zevenenveertig miljoen en wat wisselgeld.
‫Dus nogmaals, alleen hele getallen.
‫En zoals je kunt zien, worden de cijfers steeds groter.
‫Maar wat als u een heel groot aantal moet opslaan?
‫Nou, dan zou je lang gebruiken en zoals je kunt zien, kan lang een heel lang nummer opslaan.
‫En in dit geval, van min negen miljard miljard tot plus negen miljard miljard, gebruik ik gewoon miljard miljard omdat
‫ik niet zeker weet wat de exacte term voor zo'n enorm aantal zou zijn.
‫Dus als je grote getallen nodig hebt, dan is dat de manier om te gaan, dan is het natuurlijk de vraag wanneer je elk van deze
‫datatypes moet gebruiken, omdat we in het kort hebben gekeken naar kort geheel getal lang.
‫Wanneer zou je welke gebruiken?
‫Welnu, gebruik vrijwel het kleinste gegevenstype.
‫Jouw waarde past erin.
‫Dus hoe kleiner de gegevens die u wilt opslaan, dus hoe kleiner de waarde, hoe kleiner het gegevenstype dat
‫u gebruikt.
‫Zo hatelijk, heel kleine getallen, een afkorting voor langere getallen, integer voor vrij lange getallen en lang voor
‫superlange getallen.
‫Wat als u drijvende-kommawaarden wilt gebruiken?
‫Welnu, er zijn drie gegevenstypen die u daarvoor kunt gebruiken.
‫Een daarvan is het gegevenstype float.
‫En in dit geval kennen we een waarde toe van negenennegentig komma negenennegentig.
‫En zoals je kunt zien, moeten we deze F hier toevoegen, die C Sharp vertelt dat we het hebben over een
‫float-waarde.
‫Dus als we deze F niet gebruiken, zal hij deze als een dubbele waarde beschouwen en krijgen we een foutmelding.
‫Het is dus belangrijk om de F hier toe te voegen en we zullen zo meteen ook naar dubbel kijken.
‫Dus dit maakt decimalen mogelijk en het bereik van één komma vijf keer tien met de macht min 45 tot drie komma vier
‫keer tien volgens de peiling, 38.
‫Je hebt hier een nauwkeurigheid van zeven cijfers.
‫Dus niet super precies, maar toch goed genoeg voor de meeste gevallen.
‫Dan hebben we de dubbele.
‫En het enige verschil is dat we hier een precisie van 15 cijfers hebben.
‫Dus als je een hogere precisie en een hoger bereik nodig hebt, dan zou je dubbel gebruiken.
‫En zoals je kunt zien, is er hier geen F en geen D aan het einde.
‫Dit betekent min of meer dat we hier een dubbele gebruiken.
‫Aan de rechterkant hebben we een dubbel en aan de linkerkant verklaren we een dubbel.
‫Dus deze code werkt.
‫Als je hier nu een F toevoegt, heb je hetzelfde probleem als wanneer je de F had weggelaten om een float te
‫creëren.
‫Je moet hier dus precies zijn.
‫Als je nog meer precisie en achtentwintig cijfers nodig hebt, dan zou je decimalen gebruiken.
‫Dus het datatype decimaal, nogmaals, het primitieve datatype, maar veel nauwkeuriger wanneer je flow dubbel of decimaal
‫moet gebruiken.
‫Nou ja, hetzelfde verhaal.
‫Hoe kleiner de waarde, hoe kleiner het gegevenstype moet zijn.
‫Het heeft dus ook met prestaties te maken.
‫Dus als je grafische bibliotheken wilt maken of als je iets wilt schrijven dat hoge eisen stelt
‫aan verwerkingskracht, bijvoorbeeld in videogames, dan zou je float gebruiken.
‫Dit wordt ook gebruikt voor natuurkunde en videogames.
‫Dus float is goed genoeg en de meeste voorbeelden uit de echte wereld, dan zou je dubbel gebruiken, behalve voor geldberekeningen en
‫dat is waar je decimaal zou gebruiken.
‫Het wordt dus meestal gebruikt in financiële toepassingen waar u het hoogste niveau van nauwkeurigheid nodig heeft.
‫Nu zijn er ook andere gegevenstypen, primitieve, en er is deze boolean, die vergelijkbaar is met een schakelaar
‫die maar twee waarden kan hebben.
‫Dus het kan waar zijn of het kan onwaar zijn.
‫Niks anders.
‫Alleen die twee.
‫Dan hebben we het grafiek- of tekengegevenstype, en het zal maar één enkele letter bevatten, en om
‫iets toe te wijzen, moet je hier enkele aanhalingstekens gebruiken.
‫Dus enkele aanhalingstekens beginnen enkele aanhalingstekens en laten een enkel teken toe, letterlijk of Unicode, dus je
‫kunt hier elk type Unicode opslaan.
‫En als je dan een langere tekst nodig hebt die uit meerdere verschillende karakters bestaat, dan zou je een
‫string gebruiken.
‫En je kunt hier zien dat we het dubbele aanhalingsteken gebruiken.
‫Dit wordt dus vrijwel gebruikt voor tekst en laat hier meerdere letters en unieke codes toe.
‫Laten we nu beginnen met coderen en er meteen in duiken.
‫Oh, en vergeet niet de partituren te lezen, alstublieft.