‫ยินดีต้อนรับกลับ.
‫ในวิดีโอนี้ เราจะตรวจสอบข้อมูล ประเภท และตัวแปร
‫กระบวนการจัดเก็บข้อมูลในตัวแปรค่อนข้างมาก
‫ตอนนี้ขอดำดิ่งลงไป
‫ประการแรก ตัวแปรสามารถประกาศได้ค่อนข้างมากนอกเมธอด แต่ยังอยู่ในเมธอดด้วย
‫และถ้าเรามีตัวแปรในตัวอย่างนี้ มันคือตัวแปรจำนวนเต็ม ดังนั้นจึงเป็นตัวแปรประเภท
‫int และเราได้ตั้งชื่อให้กับมันว่า อายุ และกำหนดค่า 15
‫ดังนั้นเราจึงประกาศตัวแปรที่เรียกว่า age of type int และกำหนดค่าเป็น 15
‫ดังนั้นเราจึงกำหนด 15 เป็นค่าของมัน
‫นี่คือตัวแปรประเภทจำนวนเต็ม และถ้าเราต้องการใช้ตอนนี้ เราแค่ต้องใช้ชื่อของตัวแปรนั้น
‫และมันจะส่งออก 15 ในกรณีนี้ค่อนข้างมาก
‫บรรทัดขวาของคอนโซลทำให้เราอายุ และอายุเท่ากับ 15
‫ดังนั้นค่าใด ๆ ที่เรากำหนดที่นี่ก็จะถูกใช้ในที่นี้ด้วย
‫ดังนั้นเราจึงเก็บข้อมูลไว้ค่อนข้างมาก และตอนนี้เราสามารถเรียกมันได้ทุกเมื่อที่เราต้องการ
‫และเราอยู่ในวิธีการหลักนี้ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของโปรแกรมของเรา
‫และอีกอย่าง เราอยู่ในชั้นเรียนที่นี่
‫ดังนั้นชั้นเรียนจึงถูกเรียกว่าการบรรยาย และนั่นคือโครงสร้างทั่วไปของรหัสประเภท C ที่คมชัด
‫ดังนั้น คุณมีคลาส แล้วคุณมีเมธอดหลัก ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของโปรแกรมของคุณที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น
‫เอาล่ะ ทีนี้มาดูเรื่องนี้กัน
‫สิ่งที่เราเห็นคือตอนนี้ตัวแปรมีค่าเป็น 20 เพราะเราเริ่มด้วย 15 เหมือนที่เคยทำ
‫แต่ตอนนี้เรากำหนดค่าใหม่ให้กับตัวแปรนั้นในภายหลัง
‫และนั่นเป็นเรื่องธรรมดามาก
‫ที่เกิดขึ้นมากมาย
‫และอย่างที่คุณเห็น เราได้กำหนดค่าใหม่เป็น 20
‫และตอนนี้ถ้าเราพิมพ์ออกมาโดยใช้คำสั่งบรรทัดขวาของคอนโซลนี้ ทันใดนั้น
‫เราก็จะได้ค่า 20 ไม่ใช่ค่า 15 ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นตัวอย่างที่ไม่มีค่า
‫ดังนั้นในกรณีนี้ เรามีอายุ และเราไม่ได้กำหนดค่าในกรณีนี้
‫ดังนั้นจึงค่อนข้างหมายความว่าค่าเริ่มต้นจะถูกกำหนดที่ค่าเริ่มต้นคือศูนย์
‫มันแตกต่างจากภาษาโปรแกรมอื่นที่นั่น
‫ค่าดีฟอลต์จะเป็นโมฆะ ซึ่งค่อนข้างจะหมายถึงค่าว่าง แต่ในกรณีนี้ ค่าจะเป็นศูนย์
‫ดังนั้นถ้าตอนนี้เราใช้คอนโซล right line age ผลลัพธ์จะเป็นศูนย์
‫แล้วถ้าเราประกาศตัวแปรดังกล่าวภายในเมธอดล่ะ?
‫มันเป็นเรื่องที่ต่างออกไปเพราะตอนนี้ตัวแปร end h นี้จะใช้ได้เฉพาะในเมธอดที่ประกาศไว้เท่านั้น
‫และถ้าเราต้องการใช้ H ด้วยวิธีอื่นในตอนนี้ก็จะไม่ปรากฏให้เห็น
‫ดังนั้นเราจึงไม่สามารถใช้ที่นั่นได้และจะส่งผลให้เกิดข้อผิดพลาด
‫นั่นคือสิ่งที่คุณต้องจำไว้
‫สิ่งสำคัญคือคุณต้องประกาศตัวแปรของคุณหากคุณประกาศนอกเมธอด
‫ดังนั้นที่ด้านบนสุด เฉพาะในการบรรยายในชั้นเรียน ในกรณีนี้ มันจะใช้ได้หลายวิธี แต่ในกรณีนี้
‫มันจะใช้ได้เฉพาะในวิธีหลักเท่านั้น เพราะมันถูกประกาศไว้ในวิธีหลัก
‫แต่มีมากกว่าแค่ประเภท
‫เราได้ตรวจสอบประเภทแล้ว แต่มีประเภทข้อมูลอื่นด้วย
‫มาพูดถึงประเภทข้อมูลต่างๆ กันอย่างรวดเร็ว
‫อย่างแรกเลย เรามีไบต์นี้ซึ่งย่อมาจาก Signed Byte และเราเรียกมันว่า X และเรากำหนดค่าเป็น
‫120
‫ไบต์ที่ลงนามแล้วสามารถประกอบด้วยค่าระหว่าง 128 ลบถึง 127
‫รวมแล้วมีค่าต่างกัน 256 ค่า
‫และนี่เป็นข้อมูลจำนวนน้อยมาก
‫จะเก็บข้อมูลเพียงเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็หมายความว่าข้อมูลประเภทนี้ไม่ต้องการพื้นที่เก็บข้อมูลจำนวนมาก
‫ซึ่งดีมาก หากคุณต้องการเขียนซอฟต์แวร์ที่มีประสิทธิภาพมาก
‫ขณะนี้มีคีย์เวิร์ดแบบสั้นด้วย ซึ่งเป็นประเภทข้อมูลพื้นฐานอีกประเภทหนึ่ง
‫และในกรณีนี้ สามารถเก็บจำนวนเต็มได้ระหว่าง -32,767 ถึง 32,767
‫จากนั้นเราก็ได้จำนวนเต็มซึ่งสามารถเก็บค่าได้ตั้งแต่ -2,147,000,000 และบางส่วนเปลี่ยนแปลงได้ถึงบวก 2,147,000,000 และการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
‫อีกครั้ง เฉพาะจำนวนเต็มเท่านั้น
‫และอย่างที่คุณเห็น ตัวเลขก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
‫แต่ถ้าคุณต้องการจำนวนมหาศาลในการจัดเก็บล่ะ
‫งั้นก็ใช้ยาวๆ
‫และอย่างที่คุณเห็น long สามารถเก็บตัวเลขที่ยาวได้
‫และในกรณีนี้ จาก -9,000,000,000 พันล้านถึงบวก 9,000,000,000 พันล้าน
‫และฉันแค่ใช้เงินเป็นพันล้านล้านเพราะฉันไม่แน่ใจว่าคำที่ใช้เรียกคนจำนวนมหาศาลนั้นคืออะไรกันแน่
‫ดังนั้นหากคุณต้องการตัวเลขจำนวนมาก นั่นเป็นวิธีที่จะไป
‫แล้วคำถามก็คือ เมื่อไหร่ที่ควรใช้ข้อมูลแต่ละประเภทเหล่านี้ เพราะเราได้ดูเป็นไบต์สั้น
‫เลขเต็มสั้น ยาว
‫เมื่อไหร่ที่คุณจะใช้อันไหน?
‫ค่อนข้างจะใช้ข้อมูลประเภทที่เล็กที่สุดที่ค่าของคุณเหมาะสม
‫ดังนั้น ยิ่งข้อมูลที่คุณต้องการจัดเก็บมีขนาดเล็กลง ยิ่งมีค่าน้อยเท่าไร ประเภทข้อมูลก็ควรจะมีขนาดเล็กลงเท่านั้น
‫เป็นไบต์สำหรับจำนวนที่น้อยมาก ย่อสำหรับตัวเลขที่ยาวกว่า จำนวนเต็มสำหรับตัวเลขที่ค่อนข้างยาว และยาวสำหรับตัวเลขที่ยาวมาก
‫แล้วถ้าคุณต้องการใช้ค่าทศนิยมล่ะ?
‫มีข้อมูลสามประเภทที่คุณสามารถใช้ได้
‫หนึ่งในนั้นคือประเภทข้อมูลโฟลต
‫และในกรณีนี้ เรากำหนดค่าเป็น 99 99.
‫และอย่างที่คุณเห็น เราต้องบวก F นี่ตรงนี้ ซึ่งบอก C-sharp ว่าเรากำลังพูดถึงค่าทศนิยม
‫ดังนั้นถ้าเราไม่ใช้ F นี้จะถือว่าเป็นค่าสองเท่าและเราจะได้รับข้อผิดพลาด
‫ดังนั้นการเพิ่ม F ตรงนี้จึงเป็นสิ่งสำคัญ และเราจะพิจารณาเป็นสองเท่าในไม่กี่วินาทีเช่นกัน
‫นี่จึงยอมให้มีทศนิยมและช่วงตั้งแต่ 1 5 คูณสิบด้วยกำลัง -45 ถึง 3 4 คูณสิบด้วยกำลัง 38, คุณมีความแม่นยำเจ็ดหลักตรงนี้
‫ไม่แม่นยำมาก แต่ก็ยังดีพอสำหรับกรณีส่วนใหญ่
‫แล้วเราก็มีดับเบิ้ล
‫และความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือตรงนี้ เรามีความแม่นยำ 15 หลัก
‫ดังนั้นหากคุณต้องการความแม่นยำที่สูงขึ้นและช่วงที่สูงขึ้น คุณจะต้องใช้สองเท่า
‫และอย่างที่คุณเห็น ไม่มี F ตรงนี้ และไม่มี D ต่อท้าย
‫นี่หมายความว่าเรากำลังใช้ดับเบิ้ลตรงนี้
‫ทางด้านขวามือเรามีคู่และทางซ้ายมือเราประกาศเป็นสองเท่า
‫ดังนั้นรหัสนี้จึงใช้งานได้
‫หากคุณเพิ่ม F ที่นี่ คุณจะประสบปัญหาเช่นเดียวกับที่คุณทิ้ง F ไว้เมื่อสร้างทุ่น
‫ดังนั้นคุณต้องแม่นยำที่นี่
‫หากคุณต้องการความแม่นยำมากกว่านี้และความแม่นยำ 28 หลัก คุณจะต้องใช้ทศนิยม
‫ดังนั้นประเภทข้อมูลจะเป็นทศนิยมอีกครั้งในประเภทข้อมูลดั้งเดิม แต่แม่นยำกว่ามากเมื่อใช้โฟลว์สองเท่าหรือทศนิยม
‫อืม เรื่องเดียวกัน
‫ยิ่งค่ามีค่าน้อยเท่าไร ประเภทข้อมูลก็จะยิ่งเล็กลงเท่านั้น
‫ดังนั้นจึงเกี่ยวข้องกับประสิทธิภาพด้วย
‫ดังนั้น ถ้าคุณต้องการสร้างไลบรารีกราฟิก หรือถ้าคุณต้องการเขียนบางอย่างที่มีความต้องการพลังการประมวลผลสูง
‫เช่น ในวิดีโอเกม คุณจะใช้ float
‫สิ่งนี้ยังใช้สำหรับฟิสิกส์ในวิดีโอเกม ดังนั้น Float จึงดีพอในตัวอย่างโลกแห่งความจริงส่วนใหญ่
‫จากนั้นคุณจะใช้ double ยกเว้นการคำนวณเงินและนั่นคือที่ที่คุณจะใช้ทศนิยม
‫ดังนั้นจึงมักใช้ในแอปพลิเคชันทางการเงินที่คุณต้องการความแม่นยำระดับสูงสุด
‫ขณะนี้มีข้อมูลประเภทอื่นๆ ด้วยเช่นกัน แบบพื้นฐาน และมีบูลีนนี้ซึ่งคล้ายกับสวิตช์ซึ่งมีได้เพียงสองค่าเท่านั้น
‫ดังนั้นอาจเป็นจริงหรือเท็จก็ได้
‫ไม่มีอะไรอีกแล้ว.
‫แค่สองคนนั้น
‫จากนั้นเราจะมีแผนภูมิหรือประเภทข้อมูลอักขระและจะมีตัวอักษรเพียงตัวเดียว
‫และในการมอบหมายงานบางอย่าง คุณต้องใช้ใบเสนอราคาเดี่ยวที่นี่
‫ดังนั้น เครื่องหมายอัญประกาศเดี่ยวจึงสิ้นสุด เครื่องหมายอัญประกาศเดี่ยวจึงสิ้นสุดและอนุญาตให้ใช้ตัวอักษรเดี่ยวหรือยูนิโค้ดได้
‫ดังนั้นคุณจึงสามารถจัดเก็บ Unicode ประเภทใดก็ได้ที่นี่
‫และถ้าคุณต้องการข้อความที่ยาวขึ้นซึ่งประกอบด้วยอักขระต่างๆ หลายตัว คุณจะต้องใช้สตริง
‫และคุณจะเห็นได้ว่าเราใช้รหัสคู่
‫ดังนั้นสิ่งนี้จึงค่อนข้างใช้สำหรับข้อความและอนุญาตให้มีตัวอักษรและ Unicode หลายตัวที่นี่
‫ตอนนี้ มาเริ่มเขียนโค้ดและดำดิ่งลงไปเลย
‫โอ้และอย่าลืมให้คะแนนหลักสูตรนี้ด้วย