‫ไม่เป็นไร.
‫ตอนนี้คุณได้เห็นทฤษฎีเบื้องหลังตัวแปรและประเภทข้อมูลแล้ว มาลองใช้กันในทางปฏิบัติกัน
‫และเราจะเริ่มด้วยจำนวนเต็ม คู่ และทศนิยม
‫มาเริ่มกันเลยดีกว่า
‫ก่อนอื่น ในการประกาศตัวแปร เราแค่ใช้ชนิดข้อมูล จากนั้นเราตั้งชื่อตัวแปรให้
‫และแน่นอนว่าเราต้องเพิ่มอัฒภาค
‫คุณจะเห็นว่าที่นี่ฉันกำลังประกาศตัวแปรแม้ว่าฉันจะไม่ได้ให้ค่ามันก็ตาม แม้ว่าฉันจะไม่ได้เริ่มต้นตัวแปรก็ตาม
‫ซึ่งหมายความว่าฉันไม่ได้กำหนดค่าให้กับตัวแปรนั้น
‫ดังนั้น ถ้าตอนนี้ฉันกำหนดค่าให้กับมัน ฉันสามารถทำได้หลังจากข้อเท็จจริง เช่น ในบรรทัดถัดไป
‫ที่นี่ฉันสามารถกำหนดค่าให้กับตัวแปรได้โดยใช้ชื่อตัวแปร
‫และตอนนี้ฉันกำลังบอกว่าที่ตำแหน่งนี้ ฉันต้องการเก็บค่าของ 13
‫ที่นี่เราประกาศตัวแปรและตอนนี้เรากำลังกำหนดค่าหรือเรากำลังเริ่มต้นตัวแปรนั้น
‫โอเค ตอนนี้เรามาเขียนตัวแปรนี้ลงในคอนโซลของเรากัน เพื่อให้เราสามารถเขียนตัวแปรโดยใช้บรรทัดขวาของคอนโซล
‫แล้วในวงเล็บ เราก็แค่ใช้ num ที่นี่ แล้วมันจะแสดง num ให้เรา
‫ดังนั้นขึ้นอยู่กับการตั้งค่าที่คุณมี คุณอาจต้องใช้คอนโซลในการอ่านเพื่อให้คอนโซลของคุณเปิดและทำงานต่อไปเมื่อทำการทดสอบ
‫เรามาลองทดสอบกันแบบด่วนๆ กัน แล้วเราจะเห็นว่ามันบอกว่า 13
‫นี่เลย 13 นี่บนนี้
‫เอาล่ะเพื่อให้ใช้งานได้
‫ตอนนี้เราสามารถแสดงค่าได้
‫มาแสดงสิ่งที่น่าสนใจกันดีกว่า
‫ลองแสดงผลรวมของตัวแปรสองตัวกัน
‫ตอนนี้เรามี NUM อันซึ่งปัจจุบันคือ 13
‫คราวนี้เรามาสร้างตัวแปรอื่นที่เรียกว่า NUM two กัน
‫ผมจะประกาศและเริ่มต้นค่าในบรรทัดเดียวกัน
‫ในที่นี้ เรากำลังประกาศและเริ่มต้นตัวแปรในครั้งเดียว เรากำลังบอกว่าชนิดข้อมูลชื่อจำนวนเต็ม
‫num ที่สอง จะเป็น 23
‫ดังนั้นภายในสำหรับชื่อตัวแปรนี้ การทำให้มึนงงจะเก็บค่า 23
‫แน่นอน สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือใช้การคำนวณทางคณิตศาสตร์กับมัน
‫เรามาสร้างตัวแปรใหม่ที่เรียกว่า sum และนี่จะเป็นผลรวมของ NUM หนึ่งและ num สอง
‫และอีกอย่าง เมื่อฉันทำอย่างนั้น คุณจะเห็นว่าขีดเส้นใต้หายไป
‫ตรงนี้ ตัวนี่ตรงนี้ที่ไม่เคยใช้เลขสอง คุณเห็นขีดเส้นใต้สีเขียวตอนนี้ มันหายไปเพราะขีดเส้นใต้สีเขียวนี้บอกว่าไม่เคยใช้ตัวแปรนี้
‫ตอนนี้เรากำลังใช้มันอยู่ในบรรทัดนี้ตรงนี้
‫โอเค ตอนนี้เราได้ผลบวกแล้ว ลองพิมพ์ผลรวมของ 13 กับ 23 ออกมาในคำสั่งเส้นสว่างนี่ตรงนี้
‫โอเค มาทำกัน
‫มาเรียกใช้โปรแกรมของเรากัน
‫และมันบอกว่า 36 เพราะ 23 บวก 13 หรือ 13 บวก 23 จะเท่ากับ 36
‫ไม่เป็นไร.
‫ที่ที่ดี
‫แต่ตอนนี้ฉันอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าฉันไปทำอะไรที่นั่น
‫ดังนั้นฉันจึงสามารถใช้แนวคิดของการต่อกันนี้
‫ให้ฉันแสดงให้คุณเห็นอย่างรวดเร็ว
‫ดังนั้นที่นี่ การต่อกันที่ฉันใช้อยู่
‫อันดับหนึ่ง
‫ฉันกำลังพูดถึงหมายเลขหนึ่งบนคอนโซลบวก
‫ซึ่งหมายความว่ามันจะแสดง num หนึ่งด้วยค่าจริงของไม่มีใคร
‫ดังนั้นตัวแปรนี้ตรงนี้ ฉันกำลังพูดในข้อความว่า พื้นที่ว่าง บวก ช่องว่างที่ชาไป
‫ตอนนี้ผมใช้ค่าของ num 2 ตรงนี้ บวก num two
‫เป็นบ้าง.
‫นี่จึงดูซับซ้อนเล็กน้อย
‫ลองทำลายมันลงในวินาที แต่ให้เรียกใช้ก่อน
‫คุณจะเห็นว่า อันดับหนึ่งคือ 13 บวก
‫หมายเลขสองคือ 23 คือ 36
‫ดังนั้นที่นี่ฉันต้องการพื้นที่ว่างเพื่อ
‫แสดงว่าดีขึ้นนิดหน่อย
‫ลองทำอีกครั้ง
‫ตอนนี้มันบอกว่าหมายเลขหนึ่ง 13 บวกหมายเลขสอง
‫23 คือ 36
‫ลองใช้ตัวอย่างง่ายๆ ที่ผมจะใช้คอนโซลด้านขวา
‫คุณสามารถป้อน c w แล้วกด 2 ครั้ง จากนั้นระบบจะให้รหัสกับคุณโดยอัตโนมัติ ซึ่งช่วยได้มาก
‫ตอนนี้ผมจะบอกว่าไม่มีใครอยู่ แล้วก็พื้นที่ว่างบวกหนึ่ง
‫ที่ผมทำตรงนี้คือผมกำลังพูดว่า โปรดใช้ข้อความที่ผมมีตรงนี้ บวกอะไรก็ตามที่อยู่หลังเลข
‫1 นี้
‫และตอนนี้แม้ว่านี่จะเป็นจำนวนเต็ม แต่วิธีการบรรทัดด้านขวาของคอนโซลนี้จะฉลาดพอที่จะเข้าใจว่าสามารถแปลงเป็นสตริงได้
‫ซึ่งหมายความว่าสามารถแปลงเป็นรูปแบบข้อความได้เช่นกัน
‫เพราะภายในนี้จะยังคงเป็นตัวเลข
‫ใช่ไหม
‫แต่ตอนนี้เราจะฉลาดพอที่จะทำให้เป็นข้อความได้ เพราะนี่เป็นเพียงการแสดงข้อความ ใช่ไหม
‫ดังนั้นหากเราเรียกใช้ มันบอกว่า NUM คือ 13 และจริงๆ แล้วควรเป็น NUM หนึ่งคือ 13
‫ตกลง.
‫ตอนนี้จะแสดง NUM อัน
‫แต่สิ่งที่เราทำในบรรทัดนี้คือ กำลังแสดง เลขหนึ่ง บวก เลขสอง คือ ผลรวม และที่นี่เราแค่ให้ค่าเพื่อให้เรารู้ว่าเรากำลังคำนวณอะไรอยู่
‫เพื่อที่จะรู้ว่าเรากำลังทำอะไร ถูกต้อง.
‫ดังนั้นแนวคิดของการเพิ่มสตริงเข้าด้วยกันและเพิ่มตัวเลขลงในสตริงเข้าด้วยกันจึงเรียกว่าการต่อกัน
‫บวกนี้ไม่ใช่ผลรวมจริงที่เรากำลังสร้าง
‫ดังนั้นเราจึงไม่ได้ดำเนินการบวกที่นี่
‫เราไม่ได้เพิ่มอะไร
‫เราแค่บอกว่านี่เล่นข้อความนี้แล้วเพิ่มลงในข้อความนี้
‫ข้อความนี้ สิ่งที่ตรวจพบเบื้องหลังคือ
‫จากนั้นเพิ่มข้อความที่คุณมีจนถึงตอนนี้ ข้อความนี้ที่นี่และอื่นๆ
‫นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่
‫เราไม่ได้คำนวณอะไรตรงนี้ แม้ว่าเราจะใช้ข้อดีหลายอย่าง
‫ตกลง.
‫นั่นคือการต่อกัน
‫ตอนนี้เรามาดูกันว่าเราจะสร้างตัวแปรหลายตัวพร้อมกันได้อย่างไร ซึ่งหมายถึงในโค้ดบรรทัดเดียว
‫ดังนั้นเราจึงสามารถใช้รหัสนี้ที่นี่เพื่อพูดบางอย่างเช่นประเภทข้อมูล
‫จากนั้นชื่อของตัวแปรแรกจุลภาค
‫ชื่อของตัวแปรจุลภาคที่สอง ชื่อของตัวแปรที่สาม
‫ตรงนี้เรากำลังคั่นด้วยเครื่องหมายจุลภาค แล้วเราก็จบประโยคนี้ด้วยเครื่องหมายอัฒภาคเช่นเคย
‫นี่เป็นเพียงวิธีที่รวดเร็วกว่าในการสร้างตัวแปร
‫และโดยปกติคุณจะทำอย่างนั้นในตอนเริ่มต้นของคุณ ในกรณีนี้ วิธีหรือแม้แต่คลาส ขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการใช้ที่ไหน
‫และเราจะพิจารณาว่าจะใช้อะไรในภายหลัง
‫ดังนั้นในที่นี้ ฉันกำลังวางไว้บนสุด ซึ่งจะทำให้ฉันแน่ใจว่าฉันมีตัวแปรทั้งหมดอยู่ที่จุดเดียว
‫อย่างน้อยก็คือการประกาศตัวแปรที่จุดหนึ่ง
‫แน่นอน ฉันสามารถใช้มันและเขียนทับได้ในภายหลัง
‫ตัวอย่างเช่น ที่นี่ ตอนที่ฉันสร้างตัวแปรนี้ NUM two และตั้งค่าเป็น 23 มันมีค่า 23 แน่นอน แต่ตอนนี้ ฉันสามารถแทนที่มันได้โดยใช้สองตัวนี้
‫และฉันสามารถกำหนดค่า 100 ให้กับมันได้ , ตัวอย่างเช่น.
‫คราวนี้มาลองรันโค้ดนี้กันดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‫ตรงนี้มันบอกว่า เลขหนึ่ง 13 บวกเลขสอง ซึ่งก็คือ 100 จะเท่ากับ 36
‫แต่นั่นไม่ถูกต้อง
‫ใช่แล้ว เพราะ 13,100 ไม่ใช่ 36
‫นั่นเป็นเพราะเราทำการคำนวณจริงที่นี่
‫จากนั้นเราเปลี่ยนค่าของเลขสองแล้วเราใช้มันในบรรทัดนี้ที่นี่
‫ดังนั้นคุณจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษกับแนวทางนี้เมื่อคุณใช้งาน
‫ทีนี้ลองตัดบรรทัดนี้ออกไปแล้วใช้มันลงไปตรงนั้น
‫ทีนี้ มันจะให้ค่าที่ถูกต้องแก่เรา ซึ่งควรเป็น 113 ตรงนี้เป็นผล
‫และคุณจะเห็น 13 บวก 2 ได้ 130
‫เอาล่ะ มาทำแบบเดียวกันกับดับเบิลกัน
‫ฉันก็เลยบอกว่าเราจะใช้ doubles ด้วย ซึ่งเป็นชนิดข้อมูลที่แตกต่างกัน
‫ดังนั้น ถ้าคุณต้องการใช้ doubles คุณเพียงแค่ต้องใช้ double keyword แล้วตั้งชื่อให้มัน
‫ผมจะเรียกตัวนี้ว่า ดับเบิ้ล หนึ่ง และมันจะเป็นค่าของ 3 4 หรือ 1415
‫แน่นอน ผมอาจเรียกอันนี้ว่า PI ก็ได้ แล้วผมก็จะมีอีกดับเบิ้ล ซึ่งจะเท่ากับ
‫5 1 หรืออะไรประมาณนั้น
‫ไม่มีอะไรซับซ้อนเกินไป
‫และตอนนี้ฉันจะแบ่ง
‫เอาล่ะ ลองใช้ตัวแปรใหม่นี้ที่ผมจะเรียกว่า def สองเท่าของเงินปันผล
‫มันจะใช้ D หนึ่งและหารด้วย D สอง และมันจะเก็บมันไว้ในตัวแปรนี้ที่นี่
‫ดังนั้นฉันจะพิมพ์ผลลัพธ์ลงในคอนโซลของฉันโดยบอกว่า DX หนึ่งหารด้วย DX สองคือ
‫แล้วฉันจะใช้ div แบบนั้น
‫ทีนี้มาดูกันว่า 3 อะไร 14 หารด้วย 5 1 กำลังจะเป็น
‫และเราเห็นว่ามันคือ 0 615 และอื่นๆ
‫มันจึงเป็นตัวเลขที่ยาวมากตรงนี้
‫คุณจะเห็นว่าเลขคู่นี้สามารถเก็บจำนวนที่ยาวมากได้ ซึ่งเยี่ยมมาก
‫ทีนี้มาดูตัวอย่างเดียวกันกับ float
‫ที่นี่ฉันจะใช้ float และฉันจะใช้ค่าตัวแปรเดียวกัน
‫3.ก็เช่นกัน 1415 อะไรก็ได้
‫แล้วฉันจะใช้ทุ่น F สองนี้เพื่อเก็บค่าของ 5 ไว้ด้วย 1.
‫ตอนนี้ฉันพบปัญหาที่นี่เพราะฉันพยายามกำหนดค่าที่นี่ แต่มันไม่ยอมรับ
‫ฉันได้รับข้อผิดพลาดและนั่นเป็นเพราะมี 3 โดยค่าเริ่มต้น 1415 ถือเป็นสองเท่าโดยโปรแกรมของเรา
‫สิ่งที่เราพยายามกำหนดค่าสองเท่าให้กับตัวแปรจุดลอยตัว ซึ่งใช้ไม่ได้ผล
‫สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือ บวก F ตรงนี้ได้ และนี่บอกว่า โอเค นี่คือเลขทศนิยม
‫ตอนนี้เราก็บวก F ตรงนี้ได้เช่นกัน
‫และตอนนี้เรากำลังระบุเฉพาะว่า โอเค 5 นี่ 1 ไม่ใช่สองเท่า แต่เป็นค่าทศนิยม
‫นี่เป็นเพียงการตัดสินใจภายในเมื่อถึงจุดหนึ่งเมื่อภาษาการเขียนโปรแกรมได้รับการพัฒนา และนั่นคือผลลัพธ์สุดท้ายที่เรามี
‫ดังนั้นเราต้องเพิ่ม F หากเรากำลังทำงานกับ floats เพราะไม่เช่นนั้นมันจะคิดว่าเรากำลังทำงานกับมันสองเท่าเหมือนที่เราเห็นที่นี่
‫เอาล่ะ มาทำส่วนนี้กันด้วย
‫F div จะเป็น f หนึ่งหารด้วย f สอง
‫และตอนนี้เรามาเขียนสิ่งนี้ลงบนคอนโซลของเราด้วย
‫ตรงนี้ F หนึ่งหารด้วย F สองจะเท่ากับ f div แล้วลองรันดู
‫และเราจะเห็นว่าผลลัพธ์ถูกปัดเศษตรงนี้
‫ณ จุดนี้ มันอยู่ที่ประมาณสองในสี่และไม่แม่นยำเท่า
‫ดังนั้นค่าทศนิยมจึงไม่แม่นยำเท่าทวีคูณ
‫ดังนั้นหากคุณต้องการความแม่นยำสูง คุณจำเป็นต้องใช้คู่ผสม
‫หากคุณต้องการความแม่นยำต่ำ float เป็นตัวเลือกที่ดีกว่าเพราะจะใช้หน่วยความจำน้อยกว่า
‫นี่เป็นสิ่งสำคัญมากในการเขียนซอฟต์แวร์ที่มีประสิทธิภาพ
‫ดังนั้น ตรวจสอบให้แน่ใจว่าใช้เฉพาะประเภทของตัวแปรที่จะเก็บสิ่งที่คุณตั้งใจจะทำกับตัวแปรเท่านั้น
‫ดังนั้นหากคุณต้องการแค่จำนวนเต็ม ก็ใช้จำนวนเต็ม
‫หากคุณต้องการตัวเลขที่ยาวมาก ให้ใช้ longs
‫บางอย่างเช่นตามเลขยาวของฉันแล้วคุณสามารถกำหนดตัวเลขที่ยาวให้กับมันได้
‫แล้วมันยาวเกินไปไหม?
‫เป็นเวลานาน
‫แต่แบบนี้คงจะดีไม่น้อย
‫ตัวอย่างเช่น สำหรับจำนวนเต็ม long int ของผม ไม่สามารถเก็บจำนวนยาวนี้ได้
‫เห็นว่าที่นี่ไม่รับ
‫มันบอกว่าแสดงถึงจำนวนเต็มที่ลงนาม 64 บิต แต่ไม่สามารถแปลงประเภท long เป็น int โดยปริยายได้
‫ตอนนี้เนื่องจากจำนวนที่ยาวมาก มันจึงคิดว่ามันยาว แต่เรากำลังพยายามกำหนดให้กับ int ดังนั้นจึงใช้ไม่ได้
‫นั่นคือสิ่งที่คุณต้องระวังเมื่อสร้างตัวแปร
‫ดังนั้นไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องคำนึงด้วยก็คือคุณต้องระมัดระวังเมื่อคุณทำงานกับข้อมูลประเภทต่างๆ
‫สมมติว่าเราต้องการหาร ลองสร้างตัวแปรใหม่ที่นี่เรียกว่า double
‫และผมจะเรียก 1di div ซึ่งจะใช้คู่และจำนวนเต็มในการหาร
‫ลองหาร D หนึ่งด้วยเลขหนึ่ง
‫มาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่
‫ลองเขียนมันลงบนคอนโซลด้วย
‫นี่จะเป็นอันที่หารด้วย num
‫หนึ่งคือ d i div
‫ตกลง.
‫ดังนั้น.
‫คุณจะเห็นว่าตอนนี้ แม้ว่าฉันจะหารและเพิ่มเป็นสองเท่าด้วยจำนวนเต็ม แต่ฉันก็ยังได้สองเท่าตรงนี้ เพราะนั่นคือสิ่งที่ฉันเก็บไว้ที่นี่
‫ดังนั้น D diff นี้จึงเป็นสองเท่า
‫ทีนี้ลองทำแบบเดียวกัน แต่คราวนี้เป็นจำนวนเต็ม
‫ผมจะเรียกอันนี้ว่า d div int และมันจะมีจำนวนเต็ม
‫ตอนนี้ฉันกำลังหารสองด้วยจำนวนเต็ม และคุณเห็นว่าฉันได้รับข้อผิดพลาด
‫ไม่สามารถแปลงประเภท double เป็น int โดยปริยายได้หากมีการแปลงที่ชัดเจน
‫คุณขาดนักแสดงหรือไม่?
‫ดังนั้นตอนนี้เราสามารถแคสต์และแปลงได้อย่างชัดเจน แต่นั่นคือสิ่งที่เราจะเห็นในภายหลัง
‫ดังนั้นโปรดทราบว่าคุณต้องระมัดระวังกับประเภทข้อมูลที่คุณใช้และนี่คือสิ่งที่คุณจะได้รับจากประสบการณ์เมื่อเวลาผ่านไป
‫ตรงนี้ ไม่มีปัญหาใช่ไหม
‫เนื่องจากเราอยู่ในการควบคุมข้อมูลที่เราได้รับอย่างเต็มที่
‫แต่มันจะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง หากคุณได้รับข้อมูลจากแหล่งภายนอกโดยฉับพลัน ซึ่งคุณได้รับข้อมูลจากฐานข้อมูล
‫เช่น จากคลาวด์ แล้วคุณจะไม่มีการรับรู้ถึงตัวแปรทุกตัวอย่างครบถ้วน
‫คุณจะได้รับข้อมูลและต้องการให้อยู่ในรูปแบบเฉพาะ แต่คุณไม่สามารถแน่ใจได้ 100% เสมอว่าคุณได้รับในรูปแบบที่คุณต้องการ
‫นั่นคือสิ่งที่คุณจะได้เรียนรู้เมื่อคุณมีประสบการณ์มากขึ้น
‫และเราจะดูพื้นฐานข้อมูลในบทต่อๆ ไปเช่นกัน
‫ไม่เป็นไร.
‫เพียงเท่านี้สำหรับวิดีโอนี้
‫ดังนั้นตอนนี้คุณควรมีความคิดที่ดีขึ้นเกี่ยวกับวิธีใช้ตัวแปรและประเภทข้อมูลโดยเฉพาะ int, float
‫และ double
‫เจอกันใหม่ในวิดีโอหน้าครับ