‫ยินดีต้อนรับกลับ.
‫ในวิดีโอนี้ เราจะพูดถึงคุณสมบัติและตัวตั้งค่าและตัวรับต่อไป
‫เราเริ่มต้นในวิดีโอที่แล้วซึ่งเราดูที่ setters และ getters และตอนนี้เราจะใช้รหัสเดียวกันและเราจะขยายเพิ่มเติมเล็กน้อย
‫ดังนั้นเราจึงเห็นว่าเราสามารถใช้ setters เพื่อกำหนดค่าของตัวแปรสมาชิกและเราสามารถใช้ตรรกะของเราเองได้ว่าเราต้องการที่จะตั้งค่าอย่างไร
‫เราสามารถพูดได้ว่า โอเค ถ้าคุณต้องการตั้งค่า มันต้องเป็นไปตามกฎของฉัน เพื่อให้เราสามารถกำหนดกฎของเราเอง
‫ซึ่งจะต้องเป็น
‫ตามมา.
‫แล้วเราก็มีตัวรับซึ่งเราสามารถปรับได้เช่นกัน
‫เราสามารถพูดได้ว่า โอเค ถ้าคุณต้องการได้ตัวแปรที่ฉันจะให้คุณในกรณีนี้ ผลลัพธ์ของการคูณของความยาว
‫ความสูง และความกว้าง เพื่อให้คุณปรับเปลี่ยนได้ตามต้องการ
‫ตอนนี้เรามาดูคุณสมบัติและความสัมพันธ์ทั้งหมดนี้เป็นอย่างไร
‫มาสร้างพร็อพเพอร์ตี้กันและฉันจะสร้างพร็อพเพอร์ตี้สาธารณะที่เรียกว่าความสูง และความสูงนี้จะปรับตัวแปรความสูงของฉัน
‫ดังนั้นมันจึงเป็นที่สาธารณะมาก่อน
‫ตอนนี้ฉันกำลังจะทำให้เป็นแบบส่วนตัว เพื่อที่เราจะไม่สามารถเข้าถึงความสูงจากภายนอกได้
‫ทีนี้ ถ้าจะปรับความสูง ก็ไม่สามารถทำได้อีก
‫ตอนนี้ฉันได้รับข้อผิดพลาดนี้
‫ไม่เป็นไร?
‫ตอนนี้ลองใช้คุณสมบัติความสูงของเราเพื่อให้สามารถเข้าถึงความสูงของเราได้ที่นั่น
‫แล้วเราจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร?
‫อย่างแรกเลย เราใช้คุณสมบัตินี้โดยเริ่มต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ H
‫นั่นเป็นวิธีที่คุณใช้คุณสมบัติโดยทั่วไป
‫นั่นคือการประชุมและการเขียนโปรแกรม C
‫คุณสมบัติเริ่มต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ และตอนนี้ ฉันสามารถสร้าง getter ของฉัน และฉันสามารถคืนค่าความสูง
‫และฉันสามารถสร้าง setter ของฉันได้
‫และผมสามารถกำหนดความสูงได้ที่นี่ ตัวอย่างเช่น ค่าที่กำหนด
‫ทีนี้ คีย์เวิร์ดค่านี้คืออะไร?
‫สิ่งที่เราทำอยู่นี้โดยพื้นฐานแล้วเหมือนกับที่เราทำก่อนหน้านี้ โดยเรากำหนดความยาวและหาความยาว
‫แต่ตอนนี้ประตูของเราก็คือความสูงของทรัพย์สินของเรา
‫ดังนั้นหากคุณต้องการเข้าถึงหรือเปลี่ยนความสูงที่น่าจดจำ คุณต้องทำผ่านความสูงของพร็อพเพอร์ตี้
‫ตอนนี้สิ่งที่คุณทำได้คือคุณสามารถตั้งค่าที่ค่าที่คุณตั้งไว้จะถูกตั้งค่าเป็นความสูง
‫ทีนี้หน้าตาจะเป็นอย่างไรเมื่อเราไปที่โปรแกรมของเราตอนนี้ที่นี่ หากเราพยายามกำหนดความสูง
‫โดยการเข้าถึงตัวแปรสมาชิกโดยตรง เราไม่สามารถทำได้อีกต่อไป
‫แต่ถ้าคุณเข้าถึงทรัพย์สิน อย่างที่คุณเห็น ความสูงมีอยู่ที่นี่ และนี่คือไอคอนเครื่องมือที่เราเห็นที่นี่
‫โดยทั่วไปแล้วนี่คือไอคอนที่คุณมีเมื่อต้องการเข้าถึงพร็อพเพอร์ตี้และคุณสามารถเห็นสิ่งนี้ได้
‫เราสามารถกำหนดความสูงได้แล้ว และถ้าเราทำเช่นนั้น นี่จะหรือนี่สำหรับที่นี่ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่อยู่หลังเครื่องหมายเท่ากับหรือหลังเครื่องหมายเท่ากับ
‫นี่จะเป็นค่าตรงนี้ ค่านี้ และมันจะถูกกำหนดเป็นความสูง
‫ดังนั้นค่านี้จึงค่อนข้างจะเหมือนกับความยาวที่เราเคยมีมาเมื่อเราสร้างความยาวของเซตนี้
‫มันค่อนข้างจะเป็นแนวคิดเดียวกัน แต่เราเป็นเพียงวิธีที่สั้นกว่านั้นใช่ไหม
‫ที่นี่คุณจะเห็นว่าเราต้องการมี setter หรือไม่ เรามีโค้ดทั้งหมดนี้
‫แน่นอน เราไม่ต้องการรหัสนี้ที่นี่
‫ไม่เป็นไร?
‫แต่ถึงกระนั้น เราก็มีโค้ดนี้ทั้งหมดแล้ว และตอนนี้เราก็มีโค้ดสั้นๆ นี้แล้ว
‫นี่คือตัวเซ็ตเตอร์
‫แน่นอนว่าที่นี่เรายังสามารถปรับมันได้
‫ทีนี้ สมมุติว่าถ้าค่าน้อยกว่าศูนย์ เราจะตั้งค่าความสูงเป็นค่าลบ มิฉะนั้น มันจะเป็นความสูง
‫ค่าเท่ากัน
‫ตอนนี้ไปที่โปรแกรมของเราแล้วผมจะตั้งความสูงเป็นลบสี่
‫และที่บอกไว้ก่อนว่าเพราะเราเคยสร้าง error นี้มาก่อน
‫ถูกต้อง.
‫และตอนนี้ มาตั้งค่าความสูงเป็นลบสี่ และเรียกใช้โค้ดของเรากัน
‫และเราจะเห็นว่ามันได้ผล
‫ดังนั้นความยาวสำหรับความสูงสำหรับความกว้างคือห้า
‫แล้วทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?
‫แม้ว่าเราจะตั้งค่าเป็นลบสี่?
‫เราบอกว่าถ้าค่าความสูงที่คุณส่งมาหาฉันเป็นลบ ฉันจะคูณมัน
‫ถ้าค่าน้อยกว่าศูนย์ ผมจะคูณมันด้วยลบหนึ่ง
‫ผมจะทำให้มันเป็นบวกอีกครั้ง
‫และถ้ามันเป็นค่าบวก ก็แค่สร้างหรือกำหนดค่า
‫หรือถ้าเป็นศูนย์ก็ดีเหมือนกัน
‫ไม่เป็นไร.
‫นั่นคือสิ่งที่เราสามารถทำได้ด้วยคุณสมบัติ
‫นี่คือการนำคุณสมบัติไปใช้
‫แน่นอน สิ่งที่คุณสามารถทำได้คือคุณสามารถใช้คุณสมบัติโดยไม่ต้องมีตัวแปรสมาชิก
‫ตัวแปรสมาชิกตัวนี้ที่เรามีตรงนี้อาจเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นเลย
‫ดังนั้นเราจึงสามารถข้ามสิ่งนั้นได้
‫สมมติว่าฉันไม่ต้องการตั้งค่าความกว้างเป็นตัวแปรสมาชิก ฉันต้องการให้เป็นคุณสมบัติ
‫และตอนนี้ผมจะแสดงให้คุณเห็นวิธีอื่นในการสร้างคุณสมบัติ
‫และนี่ก็เร็วกว่ามาก
‫ดังนั้นคุณเพียงแค่ใช้ P, R, o, p แล้วแตะสองครั้งและสิ่งนี้จะสร้างคุณสมบัตินี้ให้กับคุณ
‫ตอนนี้คุณสามารถป้อนประเภทและฉันจะบอกว่า ตกลง มันจะเป็นจำนวนเต็ม
‫จากนั้นคุณกดแท็บอีกครั้งและตอนนี้คุณสามารถตั้งชื่อได้
‫ผมจะเรียกนี่ว่าความกว้าง
‫ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นที่นี่?
‫นี่เป็นรหัสที่ C sharp เพิ่งเข้าใจและมันถูกสร้างขึ้นสำหรับเราโดยอัตโนมัติด้วย ID
‫ของเรา
‫ถูกต้อง.
‫มันแค่บอกว่ารับเซมิโคลอนตั้งเซมิโคลอน
‫นี่หมายความว่ามันจะเป็นแค่ตัวรับดีฟอลต์และตัวตั้งค่าดีฟอลต์ ซึ่งหมายความว่า
‫โอเค ถ้าคุณต้องการเข้าถึง width คุณสามารถเข้าถึงได้โดยใช้ตัวแปร width ของคุณสมบัตินี้
‫และถ้าคุณต้องการตั้งค่า คุณก็สามารถใช้มันได้เช่นกัน
‫ในกรณีของเราหมายความว่าอย่างไร
‫หมายความว่าตอนนี้เราสามารถเข้าถึงคุณสมบัตินี้ได้โดยเพียงแค่กำหนดค่า
‫และถ้าเราต้องการเขียนมันออกมา
‫ดังนั้นถ้าเราต้องการเข้าถึงมัน กล่องที่มี is box dot
‫กับ.
‫ที่นี่เราสามารถเข้าถึงที่พักได้โดยตรง
‫ไม่เป็นไร.
‫นี่คือความแตกต่างที่นี่
‫ภายในก็เหมือนกับว่าเราสร้างขึ้นมา
‫ที่.
‫กับ.
‫กลับมาที่สิ่งนี้โดยลองมีตัวแปรสมาชิกนี้อีกครั้ง
‫ภายในมันเหมือนกับว่าฉันสร้างจุดจบสาธารณะด้วย และฉันจะแสดงความคิดเห็นในตอนนี้
‫และฉันมี getter ดังนั้นฉันจึงได้ค่าความกว้างกลับคืนมา
‫หรือจุดนี้ด้วย
‫และเซ็ตเตอร์ที่ฉันบอกว่าพวกเขาเริ่มต้นด้วยค่า
‫ไม่เป็นไร.
‫เป็นอย่างนี้จริงๆ
‫นี้.
‫รหัสที่นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวกับรหัสนี้
‫และภายใน มันยังเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคุณคอมไพล์โค้ด
‫ดังนั้นคอมไพเลอร์จะทำอย่างนั้นโดยอัตโนมัติ
‫สำหรับเรา แค่บอกว่า โอเค ถ้าคุณมีโค้ดบรรทัดนี้ ฉันจะปฏิบัติต่อภายในเสมือนว่ามันเป็นโค้ดที่คุณมีที่นี่
‫เพียงแต่ว่ามันสั้นกว่ามาก และสร้างโค้ดนี้ได้ง่ายขึ้นมาก .
‫ไม่เป็นไร.
‫ผมจึงขอแสดงความเห็นนี้เพราะว่าผมชอบแนวทางสั้นๆ ที่เรามีอยู่
‫และขอแสดงความคิดเห็นแบบนี้
‫และฉันไม่ต้องการตัวแปรสมาชิกนี้อีกต่อไป
‫ไม่เป็นไร.
‫เพราะที่นี่เราต้องจำตัวแปรเพราะฉันกำหนดความกว้าง และในกรณีนี้ ฉันตั้งค่าความกว้างของตัวแปรสมาชิก
‫ฉันไม่ได้ตั้งค่า
‫ฉันไม่สามารถกำหนดความกว้างเองได้
‫ดังนั้นถ้าฉันแทนที่นี่จะเขียนด้วย
‫และถ้าตอนนี้ฉันทำอย่างนั้น สิ่งที่ฉันสร้างเป็น StackOverflow
‫ดังนั้นฉันจึงพยายามตั้งค่าบางอย่างและมันจะเป็นการวนซ้ำไม่รู้จบที่นี่ ซึ่งไม่ดี
‫นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันต้องจำตัวแปรสำหรับตัวอย่างนี้ที่นี่
‫ไม่เป็นไร.
‫แต่ภายในก็จะปฏิบัติแบบนี้ อย่างนั้น
‫ดังนั้นมันจึงเป็นการปฏิบัติภายในเหมือนรหัสที่เรามีที่นี่
‫เพียงแต่ว่ามันสั้นกว่ามากสำหรับเรา
‫ไม่เป็นไร.
‫ตอนนี้ความท้าทายเล็กน้อยสำหรับคุณ
‫โปรดไปข้างหน้าและสร้างคุณสมบัติสำหรับโวลุ่มที่ล้อมรอบเหมือนที่เราทำกับความกว้างที่นี่
‫ไม่เป็นไร.
‫ค่อนข้างจะเป็นตัวอย่างเดียวกันกับที่เรามีที่นี่ เพียงแต่จะปรับระดับเสียงไม่ใช่ความกว้าง
‫ดังนั้นโปรดลอง
‫สร้างทรัพย์สินของคุณเอง พิมพ์ออกมา
‫อย่าใช้วิธีการสั้น ๆ หรือใช้วิธีการสั้น ๆ
‫ไม่เป็นไร.
‫เพื่อให้สมเหตุสมผล ก่อนอื่นเราต้องทำให้วอลลุมเป็นส่วนตัว จากนั้นจึงสร้างคุณสมบัติสำหรับวอลลุมของเราได้
‫ดังนั้นปริมาณสาธารณะที่มีตัวพิมพ์ใหญ่ V จะได้รับ
‫คืนระดับเสียงแล้วตั้งค่า
‫ปริมาณเริ่มต้นนี้เท่ากับ
‫ค่า.
‫นี่คือคุณสมบัติที่เราสร้างขึ้นสำหรับโวลุ่ม
‫ฉันหวังว่าคุณจะสามารถทำเช่นนั้นได้
‫แน่นอน คุณสามารถกำจัดโวลุ่มนี้ออกไปทั้งหมดและสร้างมันขึ้นมาแบบเดียวกับที่เราทำกับความกว้าง
‫มันเร็วกว่ามาก แต่ฉันแค่อยากแสดงให้คุณเห็นว่าทั้งหมดนี้เจ๋งมาก
‫ตอนนี้ที่.
‫ส่วนสำคัญในที่นี้คือเราสามารถคิดถึงตัวแปรโวลุ่มหรือคุณสมบัตินี้และทำไมหรือ
‫ณ จุดใดจึงเหมาะสมที่จะเปลี่ยนหรือรับมัน?
‫มันสมเหตุสมผลหรือไม่ที่จะทำทั้งสองอย่าง?
‫เพราะปริมาตรเป็นสิ่งที่คำนวณจากความกว้าง ความสูง และความยาว
‫ตอนนี้ เหมาะสมหรือไม่ที่จะตั้งระดับเสียงโดยตรง
‫ไม่ฉันจะพูดอย่างนั้น
‫ฉันคิดว่าการตั้งค่าระดับเสียงไม่สมเหตุสมผลเลย ดังนั้นเราสามารถกำจัด setter ทั้งหมดนี้และมีเพียง
‫getter
‫ตอนนี้ ระดับเสียงเอง เราไม่เคยตั้งระดับเสียง
‫มีการคำนวณอยู่เสมอ
‫มันสมเหตุสมผลไหมที่จะคืนระดับเสียง?
‫ไม่ได้ เพราะจริงๆ แล้ว สิ่งที่เราควรทำตอนนี้คือ เราควรคำนวณว่าปริมาตรจะเป็นการคูณของความยาว
‫ความสูง และความกว้าง อย่างที่คุณเห็น
‫ดังนั้นตอนนี้จึงมีความหมายมากขึ้น
‫ดังนั้นสิ่งที่เรากลับมาพร้อมกับปริมาณจึงมีความหมายมากขึ้น
‫หากใครต้องการระดับเสียง นั่นคือสิ่งที่เขาจะได้รับ
‫แน่นอน เราได้สร้างบั๊กเล็กๆ ไว้ที่ด้านล่าง หรือบางวิธีรับวอลลุ่มที่เราไม่ต้องการอีกต่อไป
‫และในขณะเดียวกันตรงนี้ ความกว้างคือคุณสมบัติที่เราเข้าถึง
‫มันจะไม่เป็น
‫จำตัวแปรได้อีกต่อไปเพราะเราไม่มีแล้ว
‫และแน่นอน ในโปรแกรม CSS ของเรา ตอนนี้เรายังสามารถปรับทุกอย่างได้
‫ตอนนี้เราสามารถเข้าถึงความกว้างได้โดยตรง และเราสามารถเข้าถึงคุณสมบัติวอลลุมได้โดยตรง ไม่ใช่ตัวแปรสมาชิกโวลุ่มอีกต่อไป
‫ไม่เป็นไร.
‫ทีนี้มาทำขั้นตอนสุดท้ายกันที่นี่
‫และนั่นคือการเพิ่มตัวสร้าง
‫สาธารณะดังนั้น
‫กล่อง.
‫ความยาวอินที
‫อินที.
‫ความสูงและจุดสิ้นสุด
‫ความกว้าง.
‫ตอนนี้ ถ้าเราสร้างกล่อง ฉันต้องการมีค่าทั้งหมดเหล่านั้น และความยาวที่มอบให้ฉันเมื่อสร้างกล่องควรเป็นความยาวดอทนี้
‫จากนั้นความสูงที่กำหนด ความสูงของดอทนี้ควรเป็นความสูง
‫ความสูงที่ให้มานี้ควรเป็นความสูงที่เรามีตรงนี้ ซึ่งก็คือตัวแปรสมาชิกของเรา
‫และความกว้างของเราคือส่วนสุดท้าย และนี่คือคุณสมบัติ
‫ดังนั้นเราจึงกำหนดให้เป็นความกว้างที่กำหนดให้กับเรา
‫ในกรณีนี้ คุณอาจจะละเว้น คีย์เวิร์ดนี้
‫คุณสามารถพูด width ก็ได้ เพราะเห็นได้ชัดว่าเรากำลังพูดถึงคุณสมบัติของคลาสนี้
‫ดังนั้นคุณจึงไม่ต้องการคีย์เวิร์ดนี้ที่นี่
‫สิ่งสำคัญที่บางคนถามและฉันต้องการทำให้ชัดเจน
‫ดังนั้นความยาวดอท ความยาวเท่ากันจึงใช้ได้ แต่ความยาวเท่ากับความยาวดอทนี้ไม่สมเหตุสมผล
‫ดังนั้นเส้นตรงนี้จึงไม่สมเหตุสมผลเพราะความยาวเป็นส่วนนี้ตรงนี้ ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นเพียงพารามิเตอร์ และมันคือค่าที่มอบให้เรา
‫ดังนั้นเราจึงไม่ต้องการที่จะปรับค่าที่ให้กับเรา แต่เราต้องการตั้งค่าของคุณสมบัติของเราหรือของตัวแปรสมาชิกของเราและนั่นคือสิ่งที่เราทำที่นี่
‫ในกรณีนี้ นั่นคือสิ่งที่เราทำ
‫เราตั้งค่าตัวแปรสมาชิกของเรา
‫เอาล่ะ ลองใช้กล่องนี้กัน
‫มาสร้างกล่องกันเถอะ เพราะตอนนี้เราไม่ต้องทำทั้งหมดแล้ว
‫เราไม่จำเป็นต้องตั้งค่าโดยตรงอีกต่อไป แต่เราสามารถตั้งค่าได้ในการสร้างกล่องของเรา
‫ผมจะกำหนดค่าสาม สี่ และห้า
‫ดังนั้นความยาวคือสาม
‫ความสูงหรือที่จริงความสูงคือสี่เป็นความกว้างคือห้า
‫และตอนนี้ถ้าเรารันสิ่งนี้ จะแสดงความกว้างและระดับเสียงสำหรับเรา
‫ดังนั้นคุณอยู่กับสิ่งนี้
‫ห้าเล่มคือ 60
‫ไม่เป็นไร.
‫ที่ดูเหมือนว่าจะทำงาน
‫ตอนนี้ สิ่งที่เราทำได้คือตั้งค่าความกว้างได้โดยเข้าไปที่คุณสมบัติของเรา
‫สมมติว่าเราตั้งค่าความกว้างเป็นสิบแล้วและเราเรียกใช้โค้ดนี้อีกครั้ง
‫และด้วยการแบ่งด้วยอีกครั้งเพื่อให้เราสามารถเห็นได้ว่าค่าเริ่มต้นที่ได้รับจะถูกพิมพ์และจากนั้นเป็นค่าใหม่ที่เราตั้งไว้
‫เราจึงตั้งค่าความกว้างเป็นสิบ และตอนนี้มันบอกความกว้าง และกำลังคำนวณความกว้างตามนั้น
‫สามครั้ง สี่คูณสิบ เป็นหนึ่งต่อ 20
‫มันเป็นเล่มใหม่
‫ไม่เป็นไร.
‫อัญเชิญมันขึ้นมา
‫สิ่งที่เราทำคือเราสร้าง อย่างแรกเลย ตัวแปรสมาชิกจำนวนหนึ่ง
‫เรากำหนดให้เป็นแบบส่วนตัวเพื่อไม่ให้ใครนอกจากคลาสนี้เข้าถึงได้โดยตรง
‫จึงไม่มีชั้นเรียนอื่นเข้าถึงได้โดยตรง
‫พวกเขาสามารถเข้าถึงได้ผ่านคุณสมบัติของเราที่เราสร้างขึ้นหรือผ่านตัวตั้งค่าและตัวรับของเราเท่านั้น
‫เราก็ได้ความยาวเซตที่ได้ความยาว
‫ดังนั้นหากใครต้องการเข้าถึงตัวแปร length พวกเขาต้องใช้วิธีการใช้ set length และรับความยาว
‫นี่เป็นแนวทางที่ถูกต้องอย่างยิ่งและคุณจะเห็นสิ่งนั้น
‫และใช่ ด้วยวิธีการเหล่านั้น คุณสามารถกำหนดตรรกะที่คุณต้องการให้ปฏิบัติตามได้
‫หากใครต้องการ เช่น ตั้งค่าตัวแปรหรือหากต้องการรับตัวแปร
‫อีกวิธีหนึ่งในการทำคือใช้คุณสมบัติโดยตรง
‫ดังนั้น ถ้าคุณใช้พร็อพเพอร์ตี้ คุณต้องเรียกมันด้วยอักษรตัวใหญ่ จากนั้นคุณสามารถใช้
‫getter และอื่นๆ ได้ แต่คุณยังสามารถตัดสินใจได้ว่าจะใช้ตัวรับเท่านั้นหรือเพียงแค่ใช้ตัวตั้งค่า
‫แน่นอนว่าเราไม่ได้ดำเนินการทั้งสองอย่างที่นี่
‫คุณยังสามารถตั้งค่า
‫ค่าโดยตรง ดังนั้นคุณสามารถตั้งค่าตัวแปรสมาชิกได้
‫นี่คือสิ่งที่เราทำที่นี่โดย
‫พูดอีกอย่างคือ เพิ่มเกตเวย์ที่เรียกว่า Height ซึ่งเป็นคุณสมบัติของเราตามความสูงที่เราสร้างขึ้นที่นี่ที่ด้านบนสุด
‫ซึ่งเป็นตัวแปรสมาชิกของเรา
‫หรือเราแค่ไปตามเส้นทางที่เราเพิ่งพูดว่า โอเค เราจะมีคุณสมบัติที่เรียกใช้อัตโนมัติอย่างง่าย
‫ๆ โดยตรงที่นี่ และเราไม่จำเป็นต้องมีตัวแปรสมาชิกเพิ่มเติมสำหรับมัน
‫เราสามารถทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวแปรเหล่านั้นมีคุณสมบัติเท่านั้น
‫ดังนั้นเราจึงทำให้มันง่ายมาก
‫แต่มีเพียงสามคุณสมบัติเช่น
‫นี้.
‫กำจัดสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดและเปิดสาธารณะหรือแตะสองครั้งในเดือนเมษายน และนี่คือความยาวก็จะถูกตั้งค่าและจากนั้นสิ่งเดียวกันสำหรับความสูงและอื่นๆ
‫แต่ฉันแค่อยากจะแสดงให้คุณเห็นถึงวิธีการต่างๆ ที่มีอยู่และวิธีต่างๆ ที่คุณจะได้เห็น
‫และโดยส่วนใหญ่เมื่อคุณเห็นบางสิ่งหรือเมื่อคุณใช้คุณสมบัติ คุณจะเห็นสิ่งเหล่านี้เป็นส่วนใหญ่
‫ดังนั้นกับคุณสมบัติที่ดำเนินการอื่น ๆ วิธีใดที่ง่ายที่สุดและเร็วที่สุดคืออะไร?
‫คุณไม่จำเป็นต้องใช้วิธีต่างๆ ที่ฉันแสดงให้คุณเห็นซึ่งสำคัญมาก
‫คุณไม่จำเป็นต้องใช้โครงสร้างที่แตกต่างกันทั้งหมด แต่ในบางกรณี คุณจะต้องใช้ตัวตั้งค่า
‫ในบางกรณี คุณต้องใช้ getter เฉพาะ และตอนนี้คุณก็รู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร
‫สรุปแล้ว หากคุณมีคำถามใด ๆ เหตุใดคุณจึงต้องใช้แนวทางนี้
‫พวกมันถูกใช้เมื่อคุณไม่มีตรรกะเพิ่มเติมที่จำเป็นในผู้ประเมินทรัพย์สิน
‫ดังนั้นในคำจำกัดความของคุณสมบัติและใช่
‫Getters และ setters