Welkom terug.
We hebben de ware kracht van Python geleerd en het echte pad dat Python uit de gemeenschap komt en het feit
dat er zoveel Python-ontwikkelaars zijn dat we al deze modules kunnen gebruiken, al deze bibliotheken die mensen hebben gebouwd om
echt echt te doen interessante dingen zodat we onze voortgang snel kunnen volgen en een aantal echt geweldige
projecten heel, heel snel kunnen bouwen, iets dat we zeker gaan doen in deze
cursus.
Maar misschien heb je een vraag.
Deze taart grappen die ik net heb geïnstalleerd, deze bibliotheek.
Ik bedoel, het heeft versie nul komma vijf komma nul.
En dit wordt versiebeheer genoemd in Python.
En in de meeste programmeertalen, waar het eerste nummer meestal een versie is, waarbij als je bugfixes
hebt, je van nul naar één naar twee gaat, zodat je update vijf een nieuwe release zal zijn, misschien enkele
toegevoegde functies.
En het laatste nummer of gebaseerd op hoe je het bekijkt, het eerste nummer, het belangrijkste nummer is meestal het
breken van wijzigingen of grote versies.
Dus PI-grappen zien eruit alsof het vrij jong is, het is nul komma vijf.
Maar zoiets als PI-code, dat wil zeggen twee punt vijf, ziet eruit als een volwassen bibliotheek omdat ze in versie twee
punt vijf zijn.
En hier is het ding.
Bibliotheken worden onderhouden door mensen, juist, door programmeurs die constant fouten maakten.
Er zullen altijd bugs zijn.
Er zullen altijd dingen zijn die je kunt verbeteren.
Deze worden dus altijd beter.
Versies nemen altijd toe.
En als je aan grote projecten gaat werken, ga je verschillende pakketten installeren, verschillende modules die misschien
alleen met bepaalde versies samen werken.
Dus misschien is PEJAK nulpunt vijf prima, maar voor een nieuw project over twee jaar wil ik mijn grappen gebruiken, maar
de nieuwste versie van PI-grappen, nou, wat kan ik in dit geval doen?
Ik kan de-installeren, laten we zeggen dat PIP drie de oude versie van PI-grappen deïnstalleert.
Dus laten we zeggen PI-grappen.
En misschien heb ik een nieuwe versie van PI-grappen die ik nu kan installeren als ik er drie kies.
Taart grappen.
Dit geeft me de nieuwste versie, of ik kan zelfs dubbele gelijken doen en het dan een versie geven zoals
nul komma vier komma nul.
Dus nu als ik pip drie lijst.
Ik heb de oudere versie van HIJOS.
De reden dat ik je dit laat zien, is dat je soms voor je verschillende projecten verschillende versies
van een bibliotheek wilt, want misschien vereist een project dat je vijf jaar geleden begon PEJAK
nulpunt vier.
En dit nieuwe project dat je begint, vereist PI-grappen.
Dat is, nou ja, laten we zeggen geüpgraded naar versie twee.
Dus hoe doen we dit, want op dit moment, de manier waarop we hebben geïnstalleerd, denkt dat er maar één versie van mijn computer
is die ik kan gebruiken.
Dit is wat we gebruiken voor wat we virtuele omgevingen noemen, en het beantwoordt de vraag hoe kunnen we twee
versies van al deze pakketten, van al deze modules op dezelfde machine hebben en toch verschillende
projecten hebben met verschillende versies?
Welnu, er is een tool die je kunt installeren met de naam Pip enf, waarmee je PIP kunt gebruiken.
En ook deze virtuele stap om pakketten te installeren op basis van elk project, zodat elk project zijn eigen pakketten
heeft, of als je Peja gebruikt, wat ik meestal aanbeveel.
Zeker bij grote projecten heb je standaard virtuele omgevingen.
Onthoud deze V en map?
Welnu, de ENF-map is een virtuele omgeving gemaakt door Python, laten we zeggen dat ik een nieuw
project wil maken.
Hier kan ik een project maken, laten we zeggen het of een nieuw grappenproject.
En hier in de vervolgkeuzelijst zie je dat ik een nieuwe omgeving heb met virtuele F.
Ik kan dus virtuele EMF gebruiken, die in mijn charm is ingebouwd, om een virtuele omgeving te creëren.
Je ziet ook dat ik iets heb dat Pip enf heet, wat ik noemde, maar meestal selecteer je de virtuele
omgeving.
En wanneer je creëert.
Laten we zeggen dat dit venster in orde is.
Wanneer we creëren.
Je zult zien dat nieuwe grappen zijn eigen virtuele omgeving hebben en nu zal elke bibliotheek die ik hier
installeer zijn eigen hebben.
Pakket hier, dus het heeft geen invloed op andere projecten, als ik de en die CFT ga bekijken, zie je dat
de omgeving is ingesteld met versie drie punt zeven.
Dit is mijn thuis en we kunnen pakketten toevoegen.
Hier en je ziet dat, nee, ik heb hier geen taartgrappen omdat dit een nieuw project is
met een hele nieuwe omgeving.
Als ik een nieuw bestand maak, laten we zeggen.
En hier zal nieuw bestand zeggen en laten we het een testtest DCPI noemen.
En zeg maar importtaartgrappen.
We zullen zeggen dat PI-grappen geen grap worden.
Wat was het?
Ik kopieer dit gewoon.
En als ik dit uitvoer.
Nou, ik krijg daar geen module met de naam PI-grappen omdat ik een hele virtuele omgeving heb, het is
als een apart universum.
Waar kan ik hier alles installeren wat ik wil, zodat het de buitenwereld niet hindert en meestal wanneer
je aan een project werkt, wil je ze maken in virtuele omgevingen zoals deze?
Nogmaals, dit lijkt op dit moment misschien geen groot probleem, vooral als je niet in de branche hebt gewerkt.
Maar geloof me, dit is een veelvoorkomend probleem waarbij pakketten constant worden bijgewerkt en je pakketten hebt die afhankelijk
zijn van andere pakketten die bepaalde versies nodig hebben.
Dus een virtuele omgeving voor alle pakketten die je in je project gebruikt, in deze kleine,
kleine omgeving is echt heel belangrijk.
En als je voor grotere bedrijven gaat werken, zul je merken dat ze op jouw werkplek het
systeem zeker gaan gebruiken.
Dat is veel praten voor mij.
Laten we een pauze nemen en ik zie je in de volgende.
Doei.