ถึงจุดนี้ เราได้เรียนรู้ SDR นั้นแล้ว
เป็นลำดับของตัวอักษรใช่มั้ย?
โดยพื้นฐานแล้วมันคือข้อความที่เราสามารถเขียนชื่อ รหัสผ่าน ย่อหน้าและประโยค และสตริงต่างๆ
ใต้ประทุนนั้นถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำดังที่ฉันพูดไปเป็นลำดับของอักขระ
ตัวอย่างเช่น ถ้าฉันมีสตริง ฉัน ฉัน ฉัน ฉัน
จากนั้นสิ่งนี้จะถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำของคอมพิวเตอร์ของเราตามลำดับและจะถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำ
และหลังจากสถานที่นั้น หน่วยความจำ e จะถูกเก็บไว้
จากนั้นพื้นที่จะถูกเก็บไว้
แล้ว m แล้วก็ e ช่องว่าง แล้วก็ ne
ดังนั้น ถ้าคุณนึกถึงชั้นวางหนังสือ แต่ละชั้นจะถูกจัดเรียงไว้ในส่วนต่างๆ ของชั้นวางหนังสือ
แต่จะเรียงต่อกัน
และวิธีคิดของเราก็เป็นแบบนี้
M ถูกเก็บไว้ในตำแหน่งศูนย์ จากนั้น E จะถูกเก็บไว้ในตำแหน่งที่หนึ่ง จากนั้นพื้นที่จะถูกจัดเก็บไว้ในตำแหน่งที่สอง
เป็นต้น
และแต่ละชั้นวางก็สอดคล้องกัน
สู่หุบเขา.
เมื่อเราถามคอมพิวเตอร์ว่า เฮ้ ฉันอยากให้คุณจับสายนี้ เรารู้ว่า เฮ้
เราจะไปดูในชั้นวาง 0 ถึง 7
ทีนี้ทำไมสิ่งนี้ถึงสำคัญ?
เนื่องจากหนึ่งในสิ่งที่มีประโยชน์มากที่สุดที่คุณสามารถทำได้กับสตริงคือการเข้าถึงส่วนต่างๆ ของสตริงโดยใช้สิ่งที่เราเรียกว่าดัชนี
ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณมีสตริงและให้เรียกตัวแปรนี้หรือสตริงชิ้นนี้ว่าเห็นแก่ตัว
และความเห็นแก่ตัวก็มี
ฉัน ฉัน.
ฉัน ฉัน ฉัน.
และฉันจะแสดงความคิดเห็นนี้
แค่นี้เอง
ตรวจสอบให้แน่ใจว่าอยู่ในแนวเดียวกัน
ตกลง.
และสิ่งที่ผมจะทำตรงนี้คือผมจะบอกว่าเห็นแก่ตัว แล้วก็วงเล็บเหลี่ยมตรงนี้ แล้วพิมพ์ศูนย์
ตอนนี้ถ้าฉันพิมพ์สิ่งนี้
และฉันคลิกเรียกใช้
ตรวจสอบออก
ฉันได้รับจดหมาย M
ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?
ฉันกำลังบอกคอมพิวเตอร์โดยใช้วงเล็บเหลี่ยม
เฮ้ คว้าตัวแปรมา
เห็นแก่ตัว.
แล้วจากตัวแปรที่เห็นแก่ตัวคว้าอะไรก็ตามที่เป็นดัชนีของศูนย์
และอะไรอยู่บนชั้นวางหนังสือของดัชนีศูนย์?
แล้วตัวอักษร M จะเป็นอย่างไรถ้าฉันทำเจ็ด?
คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันคลิก Run?
ฉันได้ E เพราะบนชั้นหนังสือของหมายเลขเจ็ด นั่นคือ E และเมื่อฉันเริ่มเห็นแก่ตัว ฉันก็จะได้ทั้งสตริง
มันจะบอกว่า เอาล่ะ ฉันจะหยิบจากชั้นวางหนังสือ ดัชนีศูนย์ไปจนถึงเจ็ด
เยี่ยมมาก
และแนวคิดนี้เราจะสำรวจตลอดหลักสูตร และคุณจะเห็นว่าเหตุใดจึงมีความสำคัญในเร็วๆ
นี้
แต่ด้วยความรู้นี้ เราสามารถจัดการสตริงได้มากมาย
และ Python มีคุณลักษณะเฉพาะที่เราจะพูดถึงในตอนนี้ ซึ่งช่วยให้เราหยิบข้อความต่างๆ
ได้
ลองมาดูที่นี่
กฎข้อนี้คือเมื่อเราใช้วงเล็บเหลี่ยมใน Python
รายการแรกที่เราใส่ระหว่างวงเล็บเหลี่ยมคือสิ่งที่เราเรียกว่าจุดเริ่มต้น
จุดเริ่มต้นคือ เฮ้ คุณต้องการให้ฉันดูที่ไหน
ในกรณีของเรา เราบอกว่าเราต้องการดูที่ศูนย์
เราก็เลยเข้าไป
เราอยากดูเซเว่น
เราได้แปด
แต่มีอย่างอื่นที่เราสามารถทำได้ถ้าเราทำ
คอลิน นี่.
เรายังมีตัวเลือกที่จะพูดว่า เฮ้ จะหยุดที่ไหน?
นั่นหมายความว่าอย่างไร?
ถ้าฉันทำอะไรบางอย่างและคุณรู้อะไรไหม?
มาเปลี่ยนสิ่งนี้เป็น
01234567.
เพียงเพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้น
ถ้าฉันทำ สมมุติว่าศูนย์
คอลินด้วย
และฉันคลิกเรียกใช้
ฉันจะเริ่มต้นที่ศูนย์และที่สอง
ดังนั้นฉันจึงคว้าศูนย์
สอง หนึ่ง.
เพราะจำไว้ว่าฉันกำลังบอกว่าเริ่มที่นี่ แต่แล้วหยุดทันทีที่คุณไปถึงชั้นหนังสือด้วย
เราไม่ต้องการสิ่งนั้น
แล้วถ้าฉันทำ 0 ถึง 7 คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?
ฉันคลิกเรียกใช้
และฉันก็ไปถึงหก
ในการที่เราจะดึงสตริงทั้งหมดได้ เราต้องทำ 0 ถึง 8 เพราะมีอักขระอยู่ที่นี่จริงๆ ใช่ไหม?
เพราะเราเริ่มจากศูนย์
ถ้าฉันคลิกเรียกใช้
ไปเลย
ตอนนี้มีอย่างที่สามที่เราเพิ่มได้ตรงนี้ และนี่เรียกว่าขั้นตอนที่ผ่าน
และก้าวข้ามบอกว่า เฮ้ เริ่มที่นี่และที่นี่ แล้วก้าวข้ามบางสิ่ง
ดังนั้นค่าดีฟอลต์จึงเป็นแบบหนึ่งเพราะเรากำลังไปทีละชั้นผ่านชั้นวางหนังสือของเรา
คุณเห็นว่าเราได้รับสตริงทั้งหมด
แต่ถ้าผมบวก 2 ตรงนี้ มันจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละสอง
ดังนั้นฉันจึงคว้าศูนย์ จากนั้นฉันก็ก้าวข้ามหนึ่งเพื่อคว้าสอง จากนั้นจึงก้าวข้าม หนึ่งคว้าสี่ ก้าวข้ามไปเรื่อยๆ
เป็นต้น
ให้ฉันถามคำถามสองสามข้อที่นี่
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันทำเช่นนี้?
นี้ถูกต้องหรือไม่
ถ้าฉันคลิกวิ่ง เราก็จะเกิดขึ้น
พร้อมที่จะคาดเดา?
หนึ่งสองสามสี่ห้าหกเจ็ด.
นี่บอกว่าเดี๋ยวก่อนเริ่มต้นที่หนึ่ง
นั่นคือตรงนี้
แต่ทีหลังก็หยุด
ก็ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น
ดังนั้นค่าเริ่มต้นจะบอกว่าไปจนสุดทาง
ฉันรู้ว่ามันน่าสับสน แต่เดี๋ยวก่อน
ฝึกฝนสิ่งนี้บ่อยเพียงพอและสิ่งนี้จะกลายเป็นธรรมชาติที่สอง
ตกลง.
ถ้าฉันทำอะไรแบบนี้โดยที่ฉันไม่รู้สึกเริ่มต้นและทำห้าที่นี่
เกิดอะไรขึ้น?
พร้อม.
ฉันได้ศูนย์ หนึ่ง สอง สาม สี่ จนถึงห้า
ดังนั้นมันจึงเริ่มต้นเป็นศูนย์เริ่มต้นและไปที่ห้า
ตกลง.
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันทำสิ่งนี้กับอัฒภาค
แล้วอีกอย่างหนึ่งถ้าฉันคลิกเรียกใช้
เอาล่ะ ฉันได้รับพฤติกรรมเริ่มต้น
เพราะมันเริ่มต้นที่ศูนย์เมื่อไม่มีอะไร
สิ้นสุดเมื่อสตริงสิ้นสุดเมื่อไม่มีอะไร
แล้วเราก็ก้าวข้ามผ่านมันไปอีกครั้งหนึ่ง
ไม่เป็นไร.
แต่ถ้าเราทำอะไรแบบนี้ล่ะ?
เกิดอะไรขึ้นถ้าฉันทำลบหนึ่งที่นี่?
อืม?
นี่เป็นเรื่องยุ่งยาก
อะไรจะเกิดขึ้น?
ลองหา
ฉันได้เจ็ดใน Python
ดัชนีลบหมายถึง เฮ้ เริ่มที่ส่วนท้ายของสตริงเพื่อที่ว่าถ้าฉันลบสอง
ฉันได้หกถ้าฉันลบสาม
ฉันได้ห้าเพราะฉันจะถอยหลัง
และเคล็ดลับง่ายๆ ที่คุณสามารถทำได้คือถ้าเราทำเซมิโคลอน อัฒภาคลบหนึ่ง และนี่เป็นเรื่องปกติธรรมดา
จึงต้องจำไว้เพียงเท่านี้
แม้จะดูแปลกๆ แต่หมายถึง เริ่ม หยุด
ไม่มีการจำกัดที่นี่
แต่อยากก้าวข้ามจากด้านหลัง
แล้วคุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่?
ถ้าฉันคลิกเรียกใช้
คุณเห็นไหมว่าเราได้ส่วนกลับของสตริง
นี่เป็นสัญกรณ์ที่มีประโยชน์มากหากคุณต้องการให้ say กลับคำสั่ง
และถ้าเราต้องการ สมมุติว่าข้ามไปสอง ฉันคลิก วิ่ง และคุณเห็นว่าเรากำลังข้ามไปสองตอนนี้
ตอนนี้.
หวังว่าหัวของคุณจะไม่เจ็บกับสัญกรณ์ทั้งหมดนี้
คุณเพียงแค่ต้องทำความคุ้นเคยกับมัน
เป็นสิ่งที่ค่อนข้างพิเศษใน Python แต่มีประโยชน์มาก