Laten we het hebben over onze volgende gegevensstructuur, en deze wordt een woordenboek genoemd.
In andere talen kan het de hashtabel worden genoemd, misschien een kaart of objecten.
In Python hebben we dit idee van woordenboek of Python noemt het graag DECT, ik moet ervoor zorgen dat ik dat goed
uitspreek.
Dat is een heel moeilijk woord om te zeggen als je aan het opnemen bent en je herhaalt het toch steeds weer.
Woordenboek, wat is dat?
Het is een gegevenstype in Python, maar het is ook een gegevensstructuur.
Onthoud dat ik dit idee van gegevensstructuur noemde toen we het over lijsten hadden.
Er waren de eersten de datastructuur in Python die we leerden.
Het is een manier voor ons om onze gegevens te organiseren in een vorm die verschillende voor- en nadelen heeft en hoe we er toegang toe
hebben.
Bij lijsten zagen we bijvoorbeeld dat ze makkelijk te bestellen zijn.
We hebben er toegang toe via indexen zoals nul één.
We kunnen ze terugdraaien.
We kunnen ze invoegen.
Het was echt heel leuk.
Hoe zit het met woordenboeken?
Laten we eens kijken hoe een woordenboek eruitziet.
Een woordenboek.
We zien er ongeveer zo uit, we hebben een sleutel.
En een waarde.
Dan nog een komma en dan nog een toets.
En een andere waarde.
Laten we dit ontcijferen, dus ik gebruik hier accolades, die een woordenboek aanduiden en in tegenstelling tot
een lijst hebben we wat we een sleutelwaardepaar noemen, een sleutel is een tekenreeks voor ons om de waarde te pakken.
Wat bedoel ik?
Nou, om toegang te krijgen tot een van deze waarden, zou ik een woordenboek gebruiken.
En zeg dan de sleutel in ons geval, laten we zeggen dat we willen grijpen, we pakken de sleutel en als we
hier het resultaat printen.
We krijgen de waarde die we in wezen tegen de computer zeggen, hey, ik heb dit waardevolle woordenboek, onthoud,
ik kan dit bedoelen wat ik wil, ik heb dit variabele woordenboek.
Ik wil dat je de sleutel B gaat zoeken en deze sleutel B, als die bestaat, pak de waarde voor me.
Dus het gaat in je geheugen of in het geheugen van de machine.
Het gaat uitzoeken waar B is opgeslagen in ons geheugen en de waarde pakken.
Dus in de boekenplank, B, hebben we de waarde van wat als we zien wat niet bestaat.
Als ik nu op uitvoeren klik, krijg ik een foutmelding.
Het vertelt me, hé, sorry, je zoekt Kissi, maar ik heb die sleutel niet echt.
En dit is wat een woordenboek is.
Een woordenboek is een ongeordend sleutelwaardepaar.
Wat ik bedoel met dat ongeordende betekent dat ze niet naast elkaar staan in het geheugen.
Onthoud dat we met lijsten toegang kunnen krijgen tot lijsten met een index van nul, een index van één, index van
twee, al die boekenplanken of vlak naast elkaar, een woordenboek aan de andere kant, ze zijn
overal.
Hoewel ik hier A en B heb gezet, kan dit op de ene plek zijn, een herinnering op deze, op een andere plek in
het geheugen.
En als ik eraan toevoeg, laten we zeggen X, dan staat dit op een andere plek in het geheugen.
En dit is misschien niet in orde.
Misschien heb ik het a, B, X geschreven, maar als ik het hele woordenboek teruggeef, heb ik dit misschien niet op
orde.
Deze zijn allemaal gewoon verspreid over ons geheugen.
Zoals je hier ziet, toen ik het woordenboek ontving, regelde ik deze dingen, maar dat is alleen omdat het klein
is.
Als ik een heel, heel groot woordenboek had, zou ik ze misschien niet hebben in de volgorde waarin ik het heb ingevoegd.
Dus een woordenboek is een ongeordend sleutelwaardepaar, en zolang we de sleutel kennen, dat is de sleutel waarnaar we op zoek zijn,
dan geven we die gewoon en onze computer zal weten, hey, waar in het geheugen kijk
om de waarden te pakken.
Nu, hier is het leuke van datastructuren zoals woordenboeken en lijsten van hun containers rond
gegevens, toch?
Dit kan dus alles zijn wat we willen.
Laten we zeggen dat we willen dat dit een lijst is.
Een twee drie.
Misschien willen we dat dit een string is.
Hallo.
En misschien is dit een booleaanse waarde zoals.
Waar.
Dat is helemaal waar, ik heb toegang tot de A.
Zoals, dus en ik krijg de lijst, wat als ik het tweede item in de lijst wil terwijl ik indexeer van een zoals
dit?
En daar ga je, ik kom bij en dit is hetzelfde met lijsten en je zult
dit veel zien, als we een lijst hadden of laten we het mijn lijst noemen en mijn lijst bevat een woordenboek met, laten we zeggen een.
Een.
En weet je wat, laten we dit gewoon kopiëren en plakken, dan doen we dit.
Dus we hebben het eerste item in de array.
Zoals dit, dan een komma en dan nog een item in de array.
En deze keer heeft deze er vier, vijf, zes.
Zodat ik het nu van mijn lijstje kan pakken.
De.
Eerste artikel.
Indira.
En dan misschien grijpen.
De A die de a-toets is, dus onthoud, dit is een string en die we willen pakken, laten we zeggen, het derde
item, dus we gaan.
Om dit tegen te gaan, zou ik drie en twee moeten krijgen.
Daar ga je.
Nu vraag je je misschien af, hmm, wat is er aan de hand met deze datastructuren?
Zoals, waarom hebben we een woordenboek nodig?
Waarom hebben we een lijst nodig?
Waarom kunnen we maar één ding hebben dat alles doet?
Is dat niet eenvoudiger?
Denk daar eens over na, want in de volgende video ga ik proberen die vraag voor je te beantwoorden.