Welkom terug.
Als je het je herinnert, laten we hier iets anders doen, zodat we unieke sleutels hebben.
Als je het je herinnert, moeten we een unieke zaak hebben.
Dus laten we zeggen dat dit geweldig is en dit is een ik weet het niet, laten we zeggen een mand en we kunnen zo toegang krijgen tot de
mand als ik op uitvoeren klik.
Ik krijg een, twee, drie, maar wat als we niet weten wat dit woordenboek is, misschien is een woordenboek
ergens anders waar we het niet kunnen zien, maar we willen weten of dit een gebruiker is.
Als deze gebruiker misschien een eigenschap heeft zoals H.
Dus hebben ze deze leeftijdssleutel?
Nou, als ik op uitvoeren klik.
Mag ik een air key krijgen. Air age leeftijd bestaat niet, maar onthoud fouten in onze programma's en dit is iets dat
we later zullen bespreken, zijn niet goed.
Ze stoppen het programma zodra de Python-interpreters een fout invoeren.
Het zal het programma verlaten en zeggen, hey, je hebt een fout en het gaat volledig
negeren wat eronder zit.
Hier hebben we niets.
Maar in een echt programma willen we deze fouten vermijden omdat het de uitvoering stopt.
Dus een andere goede manier om toegang te krijgen tot een sleutel en om te zien of deze zelfs bestaat, is door dot get te gebruiken en te raden wat het
is.
Heb je een methode geraden?
Nou, daar ga je, doGet is een methode voor het object of het woordenboek in Python.
Dus hier als we ouder worden.
En ga rennen.
Ik krijg er geen, dus mijn programma wordt niet uitgezonden.
Het zegt gewoon, hé, er is daar niets, het is een afwezigheid van waarde en we hebben inmiddels geleerd wat geen
betekent.
Dus dat is een hele leuke manier om die fouten te voorkomen.
Trouwens, als laten we zeggen dat er geen leeftijd in de gebruiker staat, maar je een standaardwaarde wilt hebben, dan kun je zoiets
als dit doen.
Dus je voegt een komma toe en dan zeg je hier wat je wilt als de standaardwaarde.
Dus laten we dat uitzoeken.
Als ik klik, ren dan weg.
Ik krijg 55 omdat ik nu zeg, hé, pak de leeftijd uit het gebruikerswoordenboek, als leeftijd niet bestaat in het
gebruikerswoordenboek, gebruik dan vijfenvijftig.
Dus nu hebben we vijfenvijftig.
Maar als de gebruiker al een leeftijd heeft.
En ik klik op uitvoeren.
Ik krijg 20, dus dit is, hé, als leeftijd niet bestaat bij een standaardwaarde, dat is echt heel leuk.
Nu ga ik je een andere manier laten zien om een woordenboek te maken, wat niet erg gebruikelijk is.
Meestal wilt u de syntaxis gebruiken.
Maar zodat u zich ervan bewust bent, hier is een andere manier.
Laten we zeggen dat we een nieuwe gebruiker hebben.
Dus gebruiker twee, ik kan hier een woordenboek maken door dict te zeggen, wat weer een ingebouwde functie is.
En hier binnen, kijk daar eens naar.
Het laat me zien, hey, dit gaat een nieuw leeg woordenboek maken en we kunnen
verschillende waarden creëren, sleutelwaardeparen.
En we zeggen gewoon: ik wil de sleutel.
Om de waarde te evenaren, dus in mijn geval, laten we zeggen dat ik de naam wil.
Gelijk maken.
John John.
Als ik nu gebruiker te goed uitprint voordat ik op uitvoeren klik, zie ik dat ik een rode onderstreping heb.
En tussen haakjes, als je hier door vlokken ziet, dat is iets dat LINTANG wordt genoemd, iets waar we het over zullen
hebben als we het hebben over ontwikkelaarsomgevingen.
We gebruiken deze linta die je vertelt wanneer je fouten maakt in Python en die zegt dat sleutelwoorden een uitdrukking
kunnen zijn.
Dat betekent alleen dat, hé, het sleutelwoord moet gewoon een variabele zijn die we maken.
Dus als ik hier op uitvoeren klik.
Kijk eens aan, ik heb John, John genoemd.
Dus we hebben nu een gebruiker gemaakt met dit sleutelwaardepaar, zoals ik al zei, deze manier om woordenboeken te maken is niet
erg gebruikelijk.
Meestal doe je zoiets.
Maar nu weet je tenminste dat dit de reden is waarom deze ingebouwde functie bestaat.
Ik zie je in de volgende.
Tot ziens.