ทุกอย่างใน Python เป็นวัตถุ
และในวิดีโอถัดไป เราจะพูดถึงแนวคิดของการเขียนโปรแกรมเชิงปฏิบัติหรือเชิงวัตถุ มันคืออะไร
มีประโยชน์อย่างไร และเหตุใดจึงเป็นหัวข้อสำคัญสำหรับเราในการเป็นนักพัฒนาที่ยอดเยี่ยม
เมื่อฉันพูดว่าทุกอย่างใน Python เป็นวัตถุ ฉันหมายความว่าอย่างไร
จำประเภทข้อมูลของเราที่เราได้พูดถึง
ถ้าฉันคลิกเรียกใช้ที่นี่ คุณจะเห็นว่าเรามีข้อมูลทุกประเภท แต่เรามีคีย์เวิร์ดของคลาสนี้อยู่ข้างหน้า
และฉันได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่านี่คือสิ่งที่เราจะเข้าไป
ตอนนี้ ทุกอย่างที่นี่เป็นอ็อบเจ็กต์ เพราะใน Python ทุกอย่างถูกสร้างขึ้นโดยคีย์เวิร์ดคลาสนี้
และเราสามารถใช้เมธอดต่างๆ กับออบเจ็กต์ของเราในลักษณะนี้เพื่อดำเนินการบางอย่างกับออบเจกต์เหล่านั้น
แล้ววัตถุคืออะไร?
ออบเจ็กต์มีเมธอดเหล่านี้และแอตทริบิวต์ที่คุณสามารถเข้าถึงได้ด้วยเมธอด DOT
ตอนนี้ การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุช่วยให้เราก้าวไปไกลกว่าที่ Python มอบให้ นั่นคือประเภทข้อมูลเหล่านี้
แต่คงไม่น่าพิศวงหรอกหรือถ้าเราสามารถสร้างของเราเองและทำให้ Python มีพลังมากขึ้น?
และใช้โปรแกรมเชิงวัตถุ
และในขณะที่เรากำลังจะเรียนรู้คีย์เวิร์ดของคลาส เราจะสามารถทำเช่นนั้นได้ เพื่อให้รายการตรงนี้สามารถเติบโตเป็นออบเจกต์ที่เรากำหนดเองได้
ตอนนี้ เรากำลังจะไปสำรวจหัวข้อของการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุว่าวัตถุคืออะไร
และคำหลักของคลาสนี้คืออะไรในวิดีโอถัดไป
แต่ประเด็นสำคัญก็คือ เราสามารถสร้างประเภทข้อมูลของเราเอง ประเภทข้อมูลของเราเองที่มีคุณลักษณะและวิธีการที่แตกต่างกัน
ทำไมสิ่งนี้ถึงมีประโยชน์
มาดูตัวอย่างกัน
สมมติว่าเรากำลังทำงานให้กับ Amazon
และเมื่อเร็ว ๆ นี้ Amazon ตัดสินใจว่า เฮ้ คุณรู้อะไรไหม เราจะมีโดรนส่งของที่จะส่งมอบพัสดุให้กับลูกค้าของเราเร็วขึ้นมาก
แต่เราจำเป็นต้องเขียนโค้ดโดรนตัวนี้ใช่ไหม?
และจนถึงจุดนี้ เราได้เรียนรู้ว่าเราสามารถทำได้ด้วยฟังก์ชันพื้นฐาน ตรรกะแบบมีเงื่อนไข และเพียงแค่เขียนโค้ดของเราลงในไฟล์
dot pi
แต่ปัญหาคือเมื่อโค้ดมีขนาดใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ใช่แค่ไฟล์เดียว
มันไม่ใช่แค่รหัสสิบบรรทัด
มันกลายเป็นโค้ดหลายแสนล้านบรรทัดที่แบ่งออกเป็นไฟล์ต่างๆ
โค้ดมีความซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากเราอาศัยอยู่ในโลกที่มีเทคโนโลยีอยู่ทุกหนทุกแห่ง และการเขียนโปรแกรมบางอย่าง
เช่น โดรน ค่อนข้างซับซ้อน โดยเฉพาะเมื่อเป็นโดรนส่งของ
แล้วเราจะใช้โปรแกรมเชิงวัตถุเพื่อทำให้โค้ดนี้จัดการได้ง่ายขึ้นได้อย่างไร
OP คือสิ่งที่เราเรียกว่ากระบวนทัศน์
นั่นคือ เป็นวิธีที่เราจะคิดเกี่ยวกับโค้ดของเราและจัดโครงสร้างโค้ดของเราในลักษณะที่ง่ายต่อการบำรุงรักษา
ขยาย และเขียน
ดังนั้น ถ้าเรากำลังเขียนโปรแกรมเกี่ยวกับ สมมุติว่าทำการจัดส่งแบบใช้โดรน เราก็แบ่งมันออกเป็นชิ้นเล็กๆ
เป็นวัตถุเล็กๆ ที่แสดงถึงโลกแห่งความเป็นจริง
ตัวอย่างเช่น ฉันอาจเขียนโค้ดวัตถุ ชนิดข้อมูลของฉันเอง ซึ่งเป็นใบพัดที่ทำให้โดรนบินได้
และบางทีผู้พัฒนารายอื่นอาจทำงานในกล้องและส่วนการมองเห็นของโดรน
ผู้พัฒนารายอื่นอาจสร้างส่วนคำสั่งที่เก็บแพ็คเกจได้
จากนั้นนักพัฒนารายอื่นอาจสามารถทำงานกับสัญญาณเพื่อให้เราสามารถส่งสัญญาณจากโดรนของเราไปยังสำนักงานใหญ่ของ
Amazon และรู้ว่าโดรนทั้งหมดของเราอยู่ที่ไหน
สิ่งที่เรากำลังทำอยู่นี้คือ เรากำลังแบ่งการทำงานและข้อมูลออกเป็นชิ้นส่วนต่างๆ ซึ่งจำลองโลกแห่งความเป็นจริงให้เป็นวัตถุที่แยกจากกัน
เพื่อให้แต่ละคนสามารถทำงานในส่วนต่างๆ ได้ จากนั้นเราก็รวมเข้าด้วยกันในภายหลัง
และความสวยงามก็คือตอนที่เราต้องการ เช่น สร้างระบบการจัดส่งที่ไม่ใช่โดรนในครั้งนี้
มันเป็นรถถังเหมือนหุ่นยนต์ส่งของ
เราสามารถใช้ชิ้นส่วนเดียวกันได้ เช่น กล้อง กรงเล็บ และบางทีอาจเป็นสัญญาณ
แต่เราสามารถถอดออกแทนใบพัดและใช้รางที่รถถังใช้
และคนอื่นสามารถเขียนโค้ดส่วนนี้ได้
แต่เราสามารถใช้ชิ้นส่วนต่างๆ ได้ ขยายการทำงานจากโดรนของเราไปสู่วัตถุต่างๆ
ตอนนี้ถ้าคุณยังไม่เข้าใจ 100% ก็ไม่ต้องกังวล
เราจะพูดถึงเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวิดีโอถัดไปอีกสองสามวิดีโอ
ประเด็นหลักคือ OP เป็นกระบวนทัศน์ วิธีคิดเกี่ยวกับโค้ดของเรา วิธีให้เราจัดโครงสร้างโค้ดเพื่อให้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
เราสามารถจัดระเบียบได้เพราะเราไม่ได้เขียนแบบโง่ๆ สิบ รหัสสาย.
เรากำลังเขียนโค้ดหลายล้านบรรทัด
บริษัทอย่าง Netflix มีนักพัฒนาหลายพันคนที่เขียนโค้ดทุกวัน
พวกเขาต้องการวิธีจัดโครงสร้างและจัดระเบียบโค้ดนี้เพื่อไม่ให้กลายเป็นความโกลาหลและโค้ดสปาเก็ตตี้ที่สมบูรณ์
มาพักสมองและเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับโอ P ในวิดีโอหน้า