Welkom terug.
Tot nu toe hebben we geleerd dat OLP of objectgeoriënteerd programmeren een paradigma is, een manier voor ons om na te denken
over het structureren van onze code.
We gingen van procedurele naar schrijffuncties naar het gebruik van dingen als objectgeoriënteerd programmeren.
Wat we hebben gezien is wat we een klassieke OLP noemen.
Dat wil zeggen, we gebruiken klassen om objectgeoriënteerde programmeerparadigma's op te nemen.
We hebben geleerd dat we een klasse in Python kunnen maken met een class-trefwoord met
behulp van deze naamgevingsconventie, Camil-case met hoofdletter, die andere programmeurs vertelt dat dit een klasse is die moet
worden geïnstantieerd.
We hebben geleerd over attributen van klassenobjecten.
We hebben geleerd hoe we kunnen instantiëren.
Een object en hoe we deze init-functie hebben die op elke instantie wordt uitgevoerd om onze objecten aan te
passen, we hebben geleerd hoe we methoden aan onze klasse kunnen toevoegen, zodat elk object dat we maken en instantiëren toegang
heeft tot deze methoden.
We hebben ook geleerd dat er dingen zijn zoals klassenmethode en statische methoden, die methoden zijn die kunnen
worden aangeroepen.
Op de klasse zonder deze daadwerkelijk in een object te instantiëren.
En dit alles was dat, zodat we ons eigen gegevenstype kunnen creëren, de modellen, de echte wereld.
Nu valt er nog veel meer te leren en objectgeoriënteerd programmeren.
Maar als je deze richtlijnen volgt en naar deze algemene structuur kijkt, is dat het zo'n beetje.
Zo werken klassen in Python.
En we hebben nu een echt krachtig hulpmiddel gekregen om onze code echt beter te maken.
Het idee van objectgeoriënteerd programmeren vereist enige oefening, en het is echt moeilijk te begrijpen als
je net begint.
We gaan proberen wat oefeningen te doen en nog een paar dingen te leren
over objectgeoriënteerd programmeren, zodat we dit concept echt kunnen begrijpen en in onze dagelijkse programma's kunnen gebruiken.
Ik zie je in de volgende, doei.