ยินดีต้อนรับกลับ.
ถึงจุดนี้ เราได้เรียนรู้ว่า OPI หรือการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุเป็นกระบวนทัศน์ ซึ่งเป็นวิธีคิดเกี่ยวกับการจัดโครงสร้างโค้ดของเรา
เราเปลี่ยนจากขั้นตอนเป็นฟังก์ชันการเขียนเป็นตอนนี้โดยใช้สิ่งต่างๆ เช่น การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ
สิ่งที่เราเห็นคือสิ่งที่เราเรียกว่า op คลาสสิก
นั่นคือเราใช้คลาสเพื่อรวมกระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ
เราเรียนรู้ว่าเราสามารถสร้างคลาสใน Python ด้วยคีย์เวิร์ดของคลาสได้โดยใช้แบบแผนการตั้งชื่อนี้
ซึ่งเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ของอูฐ ซึ่งบอกโปรแกรมเมอร์คนอื่นๆ ว่าคลาสนี้เป็นคลาสที่ต้องสร้างอินสแตนซ์
เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับคุณลักษณะของวัตถุในชั้นเรียน
เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับวิธีการสร้างตัวอย่าง
ออบเจ็กต์และวิธีที่เรามีฟังก์ชัน init นี้ที่ทำงานในทุกอินสแตนซ์เพื่อปรับแต่งอ็อบเจ็กต์ของเรา
เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับวิธีการเพิ่มเมธอดในคลาสของเรา เพื่อให้แต่ละอ็อบเจ็กต์ที่เราสร้างและยกตัวอย่างสามารถเข้าถึงเมธอดเหล่านี้ได้
เรายังได้เรียนรู้ว่ามีสิ่งต่างๆ เช่น class method และ static method ซึ่งเป็น method ที่สามารถเรียกได้
ในชั้นเรียนโดยไม่ต้องยกตัวอย่างเป็นวัตถุ
และทั้งหมดนั้นก็คือ
เราจึงสามารถสร้างข้อมูล ประเภท โมเดล โลกแห่งความเป็นจริงได้
ตอนนี้ ยังมีอะไรอีกมากมายให้เรียนรู้ในการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ
แต่ถ้าคุณปฏิบัติตามหลักเกณฑ์เหล่านี้และพิจารณาโครงสร้างโดยรวมแล้ว ก็ถือว่าเป็นเช่นนั้น
นั่นเป็นวิธีที่คลาสทำงานใน Python
และเราได้รับเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพมากในขณะนี้ เพื่อทำให้โค้ดของเราดีขึ้นจริงๆ
ตอนนี้ แนวคิดของการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุจำเป็นต้องมีการฝึกฝน และมันยากที่จะเข้าใจเมื่อคุณเพิ่งเริ่มต้น
เราจะลองทำแบบฝึกหัดและเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ
เพื่อให้เราสามารถเข้าใจแนวคิดนี้และนำไปใช้ในโปรแกรมประจำวันของเราได้
เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ
ลาก่อน.