Instruktor: Pierwsze
szyfrowanie, którego nauczymy się łamać, nosi nazwę WEP
lub Wired Equivalent Privacy.
To stare szyfrowanie, które można łatwo złamać.
Powód, dla którego wciąż omawiam to na tym
kursie, jest przede wszystkim, ponieważ, jak powiedziałem, jest bardzo
prosty, więc jest dobrym punktem wyjścia.
Ponadto nadal jest czasem używany w niektórych sieciach.
Dlatego tak naprawdę nie możesz nazywać się hakerem, a
jeśli zobaczysz sieć korzystającą z WEP, utkniesz
i nawet
nie będziesz w stanie się włamać.
W tym wykładzie wyjaśnię, jak działa WEP i
jaką słabość możemy wykorzystać, aby go złamać.
W kolejnym wykładzie
zobaczysz, jak możemy wykorzystać tę
słabość, aby złamać WEP i uzyskać klucz do
każdej sieci, która korzysta z WEP.
Zasadniczo WEP wykorzystuje algorytm zwany RC4 do
szyfrowania swoich danych.
Więc to działa w zasadzie, jeśli
klient chce wysłać coś do routera i
powiedzmy, że chce wysłać ten
tekst, dane do
wysłania do routera, najpierw zaszyfruje to za pomocą klucza.
Dlatego ten normalny tekst zostanie przekształcony w bełkot, jak
widać tutaj.
Ten zaszyfrowany pakiet zostanie wysłany w powietrze, więc
jeśli haker przechwyci ten pakiet, jak widzieliśmy wcześniej, jeśli
otworzymy ten pakiet,
zobaczymy, że jest pełen bełkotu.
Mimo że zawiera przydatne informacje, nie
będziemy w stanie ich odczytać, ponieważ są zaszyfrowane.
Punkt dostępu otrzyma ten zaszyfrowany
pakiet i będzie mógł go przekształcić
z powrotem do swojej pierwotnej postaci, ponieważ ma klucz.
Dlatego będzie w stanie odczytać zawartość, czyli
dane do wysłania do routera.
To samo dzieje się, jeśli
router chce wysłać coś z powrotem do
klienta, najpierw zaszyfruje go za pomocą
klucza, wyśle
to do klienta, klient będzie mógł
go odszyfrować, ponieważ ma klucz.
Tak więc koncepcja jest
zawsze taka sama, nadajnik szyfruje dane za
pomocą klucza, wysyła
je do odbiornika, odbiornik jest
w stanie go odszyfrować, ponieważ ma
również klucz, dlatego każdy, kto przechwytuje
pakiet w
środku, otrzyma pakiet, ale nie będzie
mógł zobaczyć zawartości, ponieważ nie ma klucza.
Tak więc algorytm i sposób działania RC4 jest w
porządku, problem polega
na sposobie implementacji tego algorytmu przez WEP.
Aby to
zrozumieć, powiększmy trochę więcej na każdym kroku.
Wracając do pierwszego kroku, mamy
klienta próbującego wysłać dane do routera, a dane, które
chcą wysłać, to dane do
wysłania do routera.
Aby więc to
zaszyfrować, WEP próbuje wygenerować unikalny klucz dla każdego pakietu.
Tak więc dosłownie każdy pakiet
wysyłany w powietrze, próbuje stworzyć dla niego nowy unikalny
klucz, w tym celu generuje losowy 24-bitowy wektor inicjalizacji.
Wektor inicjalizacji jest następnie dodawany do hasła sieci do
rzeczywistego klucza, którego ludzie
używają do łączenia się z siecią.
Generuje to strumień kluczy,
a następnie ten strumień kluczy jest używany do szyfrowania
tego pakietu i przekształcania go w bełkot.
Zasadniczo mamy strumień kluczy plus
dane, które musimy zaszyfrować, daje
nam bełkot,
a następnie bełkot jest wysyłany w powietrze.
Ale przed wysłaniem
tego w powietrze WEP dołączy również wektor inicjalizacji.
To 24-bitowa liczba losowa, którą powiedziałem, że tworzy,
aby upewnić się, że każdy pakiet ma unikalny klucz.
Powodem, dla którego dodaje wektor inicjujący
do pakietu, jest
to, że gdy router odbierze
ten pakiet, musi być w stanie
go odszyfrować i odszyfrować, potrzebuje klucza i IV.
Ale router ma już klucz, więc
nie trzeba go wysyłać.
Dlatego musimy tylko wysłać IV.
Więc kiedy router odbiera pakiet, ma IV, ma hasło
lub klucz, dzięki czemu
może wygenerować strumień kluczy, a
następnie użyć tego strumienia kluczy, aby przekształcić ten bełkot
w jego pierwotną formę i odczytać pakiet.
Jeśli więc pomyślisz o tym,
co powiedziałem, prawdopodobnie zgadniesz, co to za słabość.
Zasadniczo IV jest wysyłany zwykłym tekstem, więc jeśli spojrzysz na
to, zobaczysz,
że zawartość pakietu jest zaszyfrowana, więc jeśli
ktoś przechwyci ten pakiet, nie
będzie w stanie go odczytać,
ale będzie mógł przeczytać IV w postaci zwykłego tekstu.
Rozmiar IV wynosi tylko 24 bity.
Biorąc pod uwagę ogromną ilość ruchu,
który może być generowany w sieci Wi-Fi,
liczba ta nie
jest wystarczająco duża, a IV zaczną się powtarzać w ruchliwej sieci.
To sprawia, że WEP jest podatne na ataki statystyczne, więc możemy
użyć narzędzia o nazwie Aircrack-ng, aby określić
kluczowy strumień, gdy
będziemy mieli wystarczająco dużo powtarzanych IV.
Dzięki temu będzie również mógł złamać WEP i dać
nam klucz do sieci.