ผู้สอน: การเข้ารหัสครั้งแรกที่เราจะเรียนรู้วิธีถอดรหัสเรียกว่า
WEP หรือ Wired Equivalent Privacy
นี่เป็นการเข้ารหัสแบบเก่าที่สามารถทำลายได้ง่าย
เหตุผลที่ฉันยังครอบคลุมในหลักสูตรนี้
อย่างแรกเลย เพราะอย่างที่บอก มันง่ายมาก
จึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
ก็ยังใช้บางครั้งในบางเครือข่าย
ดังนั้น คุณไม่สามารถเรียกตัวเองว่าแฮ็กเกอร์ได้จริงๆ
แล้ว หากคุณเห็นเครือข่ายที่ใช้ WEP คุณจะติดขัด และคุณจะไม่สามารถเจาะเข้าไปได้
ดังนั้นในการบรรยายนี้ ฉันจะอธิบายวิธีการทำงานของ WEP และอะไรคือจุดอ่อนที่เราสามารถใช้เพื่อทำลายมันได้
และในการบรรยายครั้งต่อไป
คุณจะเห็นว่าเราสามารถใช้จุดอ่อนนี้เพื่อทำลาย
WEP และรับคีย์สำหรับเครือข่ายใดๆ ที่ใช้ WEP ได้อย่างไร
โดยพื้นฐานแล้ว WEP ใช้อัลกอริทึมที่เรียกว่า RC4
เพื่อเข้ารหัสข้อมูล
โดยพื้นฐานแล้ว วิธีการทำงานนี้ ถ้าไคลเอนต์ต้องการส่งข้อมูลบางอย่างไปยังเราเตอร์
และสมมติว่าต้องการส่งข้อความนี้
ข้อมูลเพื่อส่งไปยังเราเตอร์
อันดับแรกจะเข้ารหัสสิ่งนี้โดยใช้คีย์
ดังนั้นข้อความปกตินี้จะถูกแปลงเป็นคำที่ไม่มีความหมายดังที่คุณเห็นที่นี่
แพ็กเก็ตที่เข้ารหัสนี้จะถูกส่งไปในอากาศ ดังนั้นหากแฮ็กเกอร์จับแพ็กเก็ตนี้ดังที่เราเคยเห็นมาก่อน
หากเราเปิดแพ็กเก็ตนี้ เราจะเห็นว่ามันเต็มไปด้วยคำพ้องความหมาย
แม้ว่าจะมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์อยู่จริง แต่เราไม่สามารถอ่านได้เนื่องจากมีการเข้ารหัส
จุดเชื่อมต่อจะได้รับแพ็กเก็ตที่เข้ารหัสนี้
และจะสามารถแปลงกลับเป็นรูปแบบเดิมได้เนื่องจากมีคีย์
ดังนั้นจึงสามารถอ่านเนื้อหาที่ส่งไปยังเราเตอร์ได้จริง
สิ่งเดียวกันนี้จะเกิดขึ้นหากเราเตอร์ต้องการส่งบางสิ่งกลับไปยังไคลเอ็นต์
อันดับแรกจะเข้ารหัสโดยใช้คีย์ แล้วส่งไปยังไคลเอ็นต์
ไคลเอ็นต์จะสามารถถอดรหัสได้เนื่องจากมีคีย์
แนวความคิดจึงเหมือนกันเสมอ
ตัวส่งสัญญาณเข้ารหัสข้อมูลโดยใช้กุญแจ
ส่งไปยังผู้รับ ผู้รับสามารถถอดรหัสได้ เพราะมันมีกุญแจด้วย
ดังนั้นใครก็ตามที่ดักจับแพ็กเก็ตที่อยู่ตรงกลาง พวกเขา จะได้รับแพ็กเก็ต แต่จะไม่สามารถดูเนื้อหาได้เนื่องจากไม่มีคีย์
ดังนั้นอัลกอริธึมและวิธีการทำงานของ RC4 นั้นใช้ได้จริง
ปัญหาอยู่ที่วิธีที่
WEP ใช้อัลกอริธึมนี้
และเพื่อให้เข้าใจตรงกัน
เรามาขยายความทีละน้อยในแต่ละขั้นตอนกัน
กลับไปที่ขั้นตอนแรก เรามีไคลเอนต์ที่พยายามส่งข้อมูลไปยังเราเตอร์
และข้อมูลที่ต้องการส่งคือ ข้อมูลที่ส่งไปยังเราเตอร์
ดังนั้นเพื่อเข้ารหัสสิ่งนี้
WEP พยายามสร้างคีย์เฉพาะสำหรับแต่ละแพ็กเก็ต
แท้จริงแล้วแต่ละแพ็กเก็ตที่ส่งขึ้นไปในอากาศ
มันพยายามสร้างคีย์ใหม่ที่ไม่ซ้ำกัน ในการทำเช่นนั้น มันสร้างเวกเตอร์การเริ่มต้น
24 บิตแบบสุ่ม
จากนั้นเวกเตอร์การเริ่มต้นจะถูกเพิ่มลงในรหัสผ่านของเครือข่ายไปยังคีย์จริงที่ผู้ใช้ใช้เพื่อเชื่อมต่อกับเครือข่าย
การดำเนินการนี้จะสร้างสตรีมคีย์
จากนั้นสตรีมคีย์นี้จะใช้ในการเข้ารหัสแพ็กเก็ตนี้และแปลงเป็นข้อมูลที่ไม่มีความหมาย
โดยพื้นฐานแล้ว เรามีคีย์สตรีม บวกกับข้อมูลที่เราจำเป็นต้องเข้ารหัส
ให้คำที่ไร้สาระแก่เรา และจากนั้นคำที่พูดไม่พล่อยๆ จะถูกส่งไปในอากาศ
แต่ก่อนที่จะส่งสิ่งนี้ไปในอากาศ
WEP จะเพิ่มเวกเตอร์เริ่มต้นต่อท้ายด้วย
นี่คือตัวเลขสุ่ม 24 บิตที่ฉันบอกว่าสร้างขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าแต่ละแพ็กเก็ตมีคีย์ที่ไม่ซ้ำกัน
เหตุผลที่มันเพิ่มเวคเตอร์การเริ่มต้นให้กับแพ็กเก็ตนั้นก็เพราะเมื่อเราเตอร์ได้รับแพ็กเก็ตนี้
มันจะต้องสามารถถอดรหัสมันได้ และเพื่อถอดรหัสมัน
มันต้องใช้คีย์และ IV
แต่เราเตอร์มีคีย์อยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องส่ง
ดังนั้นเราจึงต้องส่ง IV ไปให้
ดังนั้นเมื่อเราเตอร์ได้รับแพ็กเก็ต มันมี IV มีรหัสผ่านหรือคีย์
ดังนั้นมันจึงสามารถสร้างคีย์สตรีมแล้วใช้คีย์สตรีมนั้นเพื่อแปลงคำที่ไม่มีความหมายนี้ให้เป็นรูปแบบดั้งเดิมและอ่านแพ็กเก็ต
ดังนั้น ถ้าคุณคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันพูด
คุณคงเดาได้ว่าจุดอ่อนคืออะไร
โดยพื้นฐานแล้ว IV จะถูกส่งเป็นข้อความธรรมดา ดังนั้น
ถ้าคุณดูนี่ คุณจะเห็นว่าเนื้อหาแพ็กเก็ตถูกเข้ารหัส
ดังนั้น ถ้ามีคนจับแพ็กเก็ตนี้
พวกเขาจะไม่สามารถอ่านสิ่งนี้ได้
แต่พวกเขาจะอ่านได้ IV ในข้อความธรรมดา
นอกจากนี้ขนาดของ IV เป็นเพียง 24 บิตเท่านั้น
เมื่อพิจารณาถึงปริมาณการรับส่งข้อมูลจำนวนมากที่สามารถสร้างบนเครือข่าย
Wi-Fi ได้ จำนวนนี้ยังไม่มากพอ
และ IV จะเริ่มเกิดซ้ำในเครือข่ายที่วุ่นวาย
สิ่งนี้ทำให้ WEP เสี่ยงต่อการถูกโจมตีทางสถิติ ดังนั้นเราจึงสามารถใช้เครื่องมือที่เรียกว่า
Aircrack-ng เพื่อกำหนดสตรีมหลัก เมื่อเรามี IV ที่ทำซ้ำเพียงพอแล้ว
จากนั้นจะสามารถถอดรหัส WEP และให้คีย์กับเครือข่ายแก่เรา